Guitar Hero World Tour

Door Luke van Velthoven op 08 Februari 2009, Recensie

Mijn reis door de muziekgeschiedenis begon gezellig. Nadat ik mezelf had nagemaakt, ging ik meteen uit mijn dak met de al vrijgespeelde liederen. Logischerwijs bakte ik er weinig van, maar gaandeweg stegen mijn kapitaal en niveau gestaag. Het werd tijd om mijn eigen band op te richten. For The Lulz werd een feit, maar direct daarna werd me de eerste teleurstelling van World Tour voorgeschoteld. Waar waren mijn andere bandgenoten? Ik wilde Rob de drummer scheppen, Jerry de zanger en waarschijnlijk had Glynnis vloeiend de bas kunnen bespelen, maar nee. De enige rocker van For The Lulz bleef Luke, de gitarist. Zielig en alleen speelde ik een optredentje hier en ondernam ik een gevecht tegen één of andere legende daar. Ik stond met gothics op het podium, punkers en zelfs met pop-achtig uitgedoste lieden. Toch had het me leuker geleken om met een compleet door mij geperfectioneerde band op te treden. Het mocht niet zo zijn. Aan het type liedjes dat je tegen zult komen tijdens je rock-avonturen is overigens wel veel veranderd. Kijk, zo creëer ik mooi een knullig bruggetje voor mezelf.

Eye of the tiger

Het muziekaanbod van World Tour is namelijk wat gepopulariseerd (het woord bestaat) en dat feit kun je omhelzen of je krijgt er juist braakneigingen van. Ach, ik vond het niet erg om te rocken op Michael Jackson, Blondie en zelfs Anouk komt even langs. Het is voor de echte gitaarfanaten wellicht erger dat de nummers nu ook uitsluitend geschikt voor bands dienen te zijn. Daardoor hoef je als gitarist in sommige nummers bar weinig te doen. Hier is Rock Band 2 kennelijk wat beter in, toch, Milan?

De online-modus van het spel is wel tof uitgewerkt. Je kunt bijvoorbeeld tegen elkaar strijden terwijl je een nummer speelt. In plaats van de welbekende Star Power krijg je in deze modus wapens om tegen je rivaal te gebruiken. Het is echter ook mogelijk om tegen elkaar te strijden zonder al die poespas. Ouderwets samenwerken is eveneens een optie, en je kunt daarbij zelfs de reguliere carrièremodus doorlopen. Dit kan offline natuurlijk ook en, ach, dat is waarschijnlijk ook wat gezelliger. Veel meer dan 84 nieuwe nummers en de toevoeging van meerdere instrumenten zal deze nieuwe editie van Guitar Hero je eigenlijk niet brengen, nu ik er zo over nadenk. Als je echter van het componeren van instrumentale riedeltjes houdt, is er naast alle bovengenoemde pret nog één modus die ik bijna over het hoofd zou zien.

Met een plastic gitaar in de hand

De Music Studio! Het is in deze modus namelijk mogelijk om helemaal los te gaan met allerlei kekke geluidjes. Ikzelf vond het te veel gedoe, maar er zullen ongetwijfeld mensen bestaan die er wel de benodigde tijd in willen steken. Het werkt kennelijk redelijk goed, maar mij hoef je er ’s nachts niet voor wakker te maken. Ik ben sowieso een vrij oncreatieve geest en ik zal jullie dus maar snel over het instrumentarium zelf vertellen. Straks val ik nog in herhaling.

Om maar met de deur in huis te vallen: de gitaar is top, hij voelt lekker aan en alleen de zogeheten strumbar blijkt bij flink wat mensen te piepen. Over de rest van de instrumenten valt weinig te zeggen. Het drumstel werkt eveneens vrij goed en als hij je aanslagen niet perfect registreert, kun je hiervoor een kabeltje bij Red Octane bestellen. De microfoon is, tja, een microfoon. Volgens mij had ik deze alinea beter kunnen ‘backspacen’, maar ik hoop dat ik jullie toch een goede indruk van deze nieuwste Gitaarheld-editie heb gegeven. Ikzelf vermaak me er prima mee tot op de dag van vandaag.