Cocoto Magic Circus

Door Roger Schäffer op 17 Februari 2009, Recensie

Cocoto is nu al een aantal jaren in de wereld der spelletjes aanwezig; dit jaar overigens precies tien jaar. Neko Entertainment is een Franse studio die in 1999 is opgericht, waarbij Cocoto een belangrijke mascotte voor het bedrijf is geworden. Cocoto is een soort imp in een fictieve wereld, waar hij en zijn vrienden hun levens leiden. Echter zijn er in de fantasiewereld ook tal van vijanden die maar al te graag de Sacred Pot willen stelen, een heilig voorwerp dat van groot belang is.

Cocoto is al in heel erg veel verschillende genres voorbij gekomen, bijvoorbeeld in race, dance, platform en nu dus ook in deze shooter. Deze keer gaat het niet om de Sacred Pot, maar om hun favoriete elfje. Deze wordt namelijk ontvoerd door een mysterieuze clown, een soort look-a-like Joker van de Batman-serie. Aangezien Cocoto en zijn vriendjes Shiny, Neuro en Baggy gevangen zitten in het circus, moeten zij al schietend hun elfje Pixie redden en de uitgang zien te vinden. Spannend!

Bij Cocoto Magic Circus zit ook een WiiGun inbegrepen, waardoor je in principe beter zou moeten kunnen richten op het beeld en dat is tevens om het allemaal net wat dichterbij te halen. De accessoire ligt in zekere zin best goed in de hand, alleen moet je wel even de juiste afstand zien te vinden tussen je WiiGun en de sensor. Zodra je het spel start, hoef je de Wii Remote helemaal niet meer van je WiiGun af te halen, want het spel bestaat enkel uit schieten. Niets meer, niets minder. Op het begin wordt op tekenfilm-achtige wijze het verhaal aan je uitgelegd, wat eigenlijk niet zo veel heeft te betekenen. Ook tijdens je verdere Cocoto Magic Circus speelsessies zul je het moeten doen met tekenfilm-graphics, die wat dat betreft eigenlijk nog niet eens zo heel slecht zijn.

Je kan tijdens de single player een aantal verschillende opdrachten, of levels, verwachten. Een aantal voorbeelden: schiet op zoveel mogelijk vijanden als mogelijk; schiet enkel op het wezen wat is afgebeeld op een plaatje; speel een soort memorie, waarbij je niet op je vriendjes mag schieten; houd alle vijanden van het elfje vandaan; speel een soort balspel, waarbij de bal bij de tegenstander moet liggen als de tijd op is. Het moet je dus opvallen dat het eigenlijk wel een beetje eentonig wordt als dit het enige is wat je te doen hebt in Cocoto Magic Circus. Het zijn allemaal hele korte opdrachtjes die je binnen een seconde of twintig moet oplossen, afhankelijk van de moeilijkheidsgraad die je hebt gekozen. Verder houdt de computer ook je score bij, zoals je nauwkeurigheid, het aantal seconden dat je over hebt en het aantal 'hits'. Of je met een hogere score echt iets extra's krijgt? Nee hoor.

Je kan in dit spel onbeperkt schieten (niet eens met echte kogels, maar een soort speelgoedplakkertjes) en dat kan ook in een snel tempo achter elkaar. Veel schieten betekent meer tijd over, minder nauwkeurigheid (je zal waarschijnlijk meer missen). Dat compenseert elkaar dus qua punten en het maakt dus weinig uit hoe je de punten binnen sleept. Niet dat je daar zo veel aan hebt, zoals ik al eerder zei, want het heeft geen specifiek doel. Het komt er dus op neer dat je Cocoto Magic Circus een beetje kan zien als een soort demo, waarbij schieten en het uitproberen van je WiiGun het voornaamste doel is (eigenlijk je enige doel). Nu kan ik verhalen gaan ophangen dat het spel wellicht leuk is voor kleine kinderen, maar zelfs 10-jarigen zou ik eerst andere spelletje voorschotelen.

Toch heb ik met de multiplayer, want dat heeft het spel wél, nog enige lol gehad. Speel arcade, een duel of een toernooitje met meerdere mensen. Het is best grappig om met de hoogste moeilijkheid alle levels proberen te halen. Ik zal je alvast verklappen dat dat best te doen is, eigenlijk nog wel makkelijk ook. Jammer, want iets meer uitdaging had het spel best gesierd. 'Easy' en 'medium' zijn echt extreem makkelijk, 'hard' gaat nog wel. Wat betreft de mini-games kan ik ook kort maar krachtig zijn: leuk, soms bespeur ik wat originaliteit, maar ook die worden uiteindelijk een beetje veel van hetzelfde.