Chrono Trigger

Door Luke van Velthoven op 14 Februari 2009, Recensie

Ik weet het nog goed. Een toenmalig jong Lukeje was op een gegeven moment geheel bezeten door het fenomeen JRPG. Tales of Phantasia, Star Ocean,
Final Fantasy VI, ik speelde het allemaal. Uiteindelijk vielen al die ervaringen in het niets bij het (nooit in Europa uitgebrachte) Chrono Trigger. Wat was ik blij dat ik met die klassieker in aanraking kwam zeg. Man, man, man, dat spel deed echt alles goed. Sterker nog: als ik zou moeten kiezen tussen Baldur’s Gate of Chrono Trigger zou ik het echt niet weten. Beide spellen zijn voor mij een dikke 10 en zoals je misschien al hebt gezien, geef ik deze beoordeling dan ook daadwerkelijk aan deze heruitgave van Chrono Trigger. Gewoon, omdat het kan.

Klik het introfilmpje door

Ik weet niet of er ‘spoilerfoben’ in de zaal zijn, maar als je dit wel bent, zou ik dit kopje goed in je geheugen prenten, mits je nog niet bekend bent met de parel die Chrono Trigger is, natuurlijk. In het introfilmpje filmpje passeren namelijk verschillende, belangrijke momenten de revue en voor sommige mensen kan dit vervelend zijn. Het is zeker vervelend als je redelijk goed één bij één weet op te tellen, want dan heb je al snel bepaalde plotelementen uitgevogeld. Enfin, ik schrijf deze recensie niet om uitsluitend over dit introfilmpje te zeuren, op naar de volgende mededeling.

Het volgende dat ik jullie op het hart zou willen drukken, is dat je het spel op DS-mode laat staan. Het bovenste scherm blijft op deze manier lekker leeg en op je onderste schermpje staat er bovendien extra informatie, die je anders niet te zien zou krijgen. Met Classic Mode wordt je op het onderste scherm met andere feitjes verblijdt, maar ach, deze zijn redelijk overbodig. Heel het spel is overigens met je stylus te besturen, maar net zoals bij Pokémon prefereer ik toch echt die goede, oude knoppen. Het gaat wat natuurlijker en, met mijn vingervlugheid, heerlijk snel.

Mijn laatste mededeling gaat over de Arena. Dit is een nieuwe modus en naar mijn mening kun je er niet vroeg genoeg mee beginnen. In deze modus train je namelijk je eigen monster en deze kun je uiteraard tegen andere monstertjes laten vechten. Hij evolueert, leert aanvallen en met de gevechten kun je bovendien hippe voorwerpen winnen. Begin dus lekker vroeg met het versterken van jouw beestje. Deze gevechten kun je trouwens ook tegen een menselijke tegenstander ondernemen, maar dan moet je wel naast elkaar zitten.

Back to the future

Over het verhaal wil ik jullie eigenlijk zo min mogelijk vertellen. Je wordt wakker gemaakt door je lieftallige moedertje. Hierna kun je de weide wereld verkennen en gezellig met alle bewonertjes praten, maar je bent in principe op weg naar Leene’s Fair, een feest dat het duizendjarig bestaan van het koninkrijk Guardia viert. Hoezee! Hierna breekt natuurlijk de hel los, om maar eens een anglicisme te gebruiken. Het komt er in ieder geval op neer dat je in het Guardia terechtkomt van heel wat jaartjes terug. Wat er daarna allemaal gebeurt, moet je lekker zelf ontdekken. Ik beloof je dat het de moeite waard is.

De personages die je tegenkomt zijn eveneens je vrije tijd waard. Het komt niet vaak voor dat ieder personage zo prachtig is vormgegeven en je vindt uiteindelijk iedereen tof. Het is vervelend dat je slechts met twee vriendjes op stap kunt gaan, want ikzelf kan in ieder geval nooit kiezen. Al is een bepaald figuurtje dat ik ‘Jerry’ heb genoemd vaste prik. Ik gaf het lieve drommeltje niet voor niks een zelfbedachte naam. Er kan trouwens een moment komen waarop je spijt krijgt van bepaalde keuzes qua benaming. Vrees echter niet, want er is later de mogelijkheid om ieder figuurtje met een gewijzigde roepnaam door het leven te laten gaan.