Ridge Racer DS
Door Chris van der Lee op 27 Juni 2005, RecensieRapcarrière
“Zo erg kan het dus toch niet zijn”, zul je nu wel zeggen, “als ik dat zo lees, zal ik mijn vakantie hier toch wel goed mee kunnen doorbrengen”. Neem maar van ons aan: je bent niet de enige die dit op het eerste gezicht zou denken. Toch moeten we je tegenhouden voordat je naar de winkel rent. Lees eerst even het tweede deel van de review door, want Ridge Racer DS heeft ook veel minpunten.
Het grootste minpunt vond ik toch wel het geluid. Ten eerste klinken crashes als vuilnis dat in de vuilniswagen worden gegooid, wat niet bepaald voor de hand liggend geluid zal zijn als je de vangrail inspecteerd. Maar daar houdt het niet mee op. Van het geluid van de motor zul je ook niet bebaald vrolijk worden, dit geluid heeft namelijk opvallend veel weg van een bromvlieg.
Nu lijkt het net alsof de makers zich (terecht) voor deze effecten schamen, doordat ze de slechte geluidseffecten proberen te verdoezelen met een commentator. Helaas! Mislukt! Dit maakt het alleen maar erger. De commentator lijkt wel ADHD en Alzheimer tegelijk te hebben. Hij praat overdreven opgewonden, ook als het niet goed gaat, zodat het jou alleen maar humeuriger maakt. Alsof je dan nog niet chagerijnig genoeg bent, lijkt het alsof hij de hele tijd vergeet wat hij heeft gezegd en daardoor de hele tijd hetzelfde zinnetje uit zijn mond gooit. In een gevecht met de leider valt dit het meest op. “You can beat this guy” hoor je om de vijf seconden. De gedachte hem een paar kogels door het lijf te jassen zal al gauw in je hoofd opkomen. Dan kan onze commentator ook meteen een rapcarrière beginnen.
Nu we het toch over slechte muziek hebben, zelfs op het laatste puntje van geluid weten onze grote vrienden van Namco je nog een reden te geven om het volumeknopje uit te draaien. Hierbij heb ik het over de muziek, ook al heeft niet iedereen dezelfde smaak op het gebied van muziek, de inspiratieloze drum & bass uit Ridge Racer zijn we liever kwijt dan rijk.
Bugs
De muziek is gelukkig nog wel te verdragen, als je je iPod bij de hand hebt; maar wat niet goed te maken is, zijn de bugs. Haken, remmen op jouw rivalen en dergelijke acties waar je andere auto’s voor nodig hebt, worden onmogelijk gemaakt in deze game. Ook al rijd je naast de concurrerende auto, het gebeurd af en toe alsnog dat je spontaan afgeremd wordt doordat je zogenaamd tegen de auto aanrijdt.
Maar het toppunt bereikte de game toen ik in de race probeerde om nog een beetje een fatsoenlijke tijd neer te zetten… maar dit werd onmogelijk gemaakt toen er eerst een auto door mij heen reed, waardoor ik veel snelheid verloor. Toen werd het wel erg makkelijk voor een andere concurrent om mij in te halen terwijl hij door de vangrails reed! Normaal zijn bugs niet eens zo erg, maar dit soort bugs verpesten de races al snel zodat de singleplayer gaat aanvoelen als een marteling. Als die verschrikkelijke sound het al niet gedaan had...
Ridge Racer in de ogen van Stefan Popa
Laat ik maar beginnen met mijn complimenten naar Chris. Hij heeft een uitstekende recensie afgeleverd, daar kan elk DS-Gamer crewlid trots op zijn! Meneer van der Lee heeft blijkbaar niet begrepen dat deze hoofdredacteur juist heel blij is met het eindresultaat dat Namco heeft afgeleverd. Het blijkt maar weer dat de invloed van mij op deze review minimaal is, helaas. Gelukkig krijg ik de kans om een tweede mening te plaatsen, waar ik graag gebruik van maak. De schrijver van de bovenstaande review is niet helemaal tevreden over de grafische aspecten van Ridge Racer. Nu is het woord ‘mooi’ een subjectief woord, vandaar dat ik lekker tegen de mening van Chris inga. Ridge Racer ziet er door Stefan Popa's ogen namelijk prachtig uit! De auto’s zitten vol met detail en dat geldt eigenlijk ook wel voor de omgeving. Alles ziet het er lichtelijk simpel uit, maar ik heb wel het gevoel dat Nintendo en Namco hier ongeveer het onderste uit de Nintendo DS hebben gehaald, qua graphics. Over het geluid zou ik ook graag mijn mening willen geven. De commentator vond ik persoonlijk wel fijn.
Natuurlijk kwamen er geen honderd zinnen uit zijn mond, maar echt irritant wordt de lieve man nooit. Verder vraag ik mezelf ook af welke versie Chris speelde, want ik hoorde nooit om de vijf keer dat ik de auto voor me heb rijden. Wellicht komt dat doordat ik standaard op de nummer één positie rij, maar de details bespaar ik jullie even. Over échte muziek gesproken, op dit gebied ben ik het wel eens met de schrijver. De achtergrondmuziekjes zijn inderdaad één van de mindere delen uit de game. Gelukkig ben ik zo intensief door de bochten aan het glijden, dat ik niet eens meer naar de muziekjes luister. Jazeker, ik ben helemaal pro-Ridge Racer. Het spel speelt gewoon heel erg lekker. Ik moet helaas wel toegeven dat de game last heeft van een paar vervelende ‘insecten’. Zo zijn botsingen met je medecoureurs beter te vermijden, wil je op de nummer één positie rijden. Je auto reageert namelijk erg onnatuurlijk als je tegen een andere auto aanknalt. Ridge Racer is een arcade racer, maar om botsingen zo in een spel te zetten vind ik nogal matig van Namco.
Mijn conclusie is eigenlijk heel simpel: véél beter dan Need for Speed: Underground 2! Dit is in mijn ogen niet erg moeilijk, want ik ben niet een hele grote fan van deze serie. Ridge Racer is daarentegen één van mijn favorieten op racegebied in de gamewereld. Chris van der Lee geeft de game, met een uitstekende review erbij inbegrepen, een mager zesje, persoonlijk zou ik de game een mooie 7,5 willen geven. Houd je van auto’s, graphics, een prachtige multiplayer, een glimlach op je gezicht en een fantastisch arcadegevoel? Dan moet je zeker voor Ridge Racer gaan!
