MadWorld

Door Jerry Vermanen op 23 Maart 2009, Recensie

Het verhaal in MadWorld lijkt op het eerste gezicht een slechte C-film. Terroristen nemen Varrigan City over, camera’s worden ingezet voor het filmen van de overgebleven bevolking en hoofdpersoon Jack vecht zich een weg door de spelshow Death Watch. Echter, na een aantal gebieden te hebben bezocht krijgt het verhaal een paar interessante wendingen en blijkt er zowaar een dieper liggende moraal achter het geheel te schuilen. Verwacht geen hersenkrakend plot, maar een verhaal waar je achteraf aangenaam door wordt verrast.

Tijdens mijn voorbespreking van MadWorld viel al op dat de enorme overvloed aan geweld wordt ‘verzacht’ door de grafische stijl van de game. Een verstandige keuze, want de kracht van de Wii is niet genoeg om bloedspetters en rondvliegende ledematen op realistische manier weer te geven. Door te kiezen voor een gestyleerd zwart-wit landschap is er gelijk een keuze gemaakt voor de sfeer in de game. Alles is overdreven, comic-stijl, humoristisch: het afzagen van hoofden en armen wordt er een stuk ‘vrediger’ van.

Die stijl wordt voornamelijk neergezet door de geweldige karakters in het spel. Er is een duidelijk stereotype dat wordt gevolgd. Een spelshowleider met bijbehorend accent, hoofdpersoon Jack die droge opmerkingen maakt tijdens het bloedbad, eindbazen die naast hun bedreigingen weinig anders te zeggen hebben en een komische noot in de vorm van The Black Baron. Die laatste persoon kan naar mijn mening nog wel eens onderwerp van discussie worden: de enige zwarte persoon in de game wordt neergezet als een pooier en sterft keer op keer een gruwelijke dood. Ikzelf heb er absoluut geen problemen mee (overdreven, comic-stijl, humoristisch, weet je nog?), maar er hangt een zeker risico aan deze keuze vast.

Als er dan nog een opmerking moet worden gemaakt over mogelijk geschokte zieltjes, dan zal die natuurlijk gaan over het geweld in MadWorld. De familievriendelijke Wii krijgt met MadWorld namelijk een spijkerharde game in het assortiment. Maar spijkerhard is in dit geval ook puberaal. Het geweld wordt zo enorm uitvergroot dat het niet meer schokkend, maar humoristisch wordt. Zeker met het commentaar van Joe DiMaggio (Futurama, Gears of War) en Greg Proops (Who’s Line Is It Anyways?) erbij word je constant gedwongen om het allemaal niet zo serieus te nemen. Complimenten voor de twee commentatoren, want het draagt absoluut bij aan de kwaliteit van de game dat beide heren zulke goede one-liners hebben ingesproken. Soms wordt er iets teveel gerecycled met de zinnen, maar de manier waarop het gebracht wordt is fenomenaal.

Met de sfeer in de game zit het dus wel goed, maar hoe zit het met de eigenlijke gameplay? Om eerlijk te zijn is dat niet zo perfect als bovenstaande. Bovengemiddeld, maar zeker niet briljant. Het vechten komt in grote lijnen neer op knoppen rammen, soms wat tactisch zwaaien met de Remote en op de omgeving letten of je elementen kunt gebruiken om je tegenstanders verder de vernieling in te helpen. Je kunt een tegenstander bijvoorbeeld klem zetten met een autoband, een lantaarnpaal door zijn nek rammen om hem daarna tegen een aankomende trein te smijten. Kleine input, veel feedback, maar heerlijk doeltreffend. Dit is toegankelijk vermaak. MadWorld is niet bedoeld om urenlang te puzzelen op die ene situatie. Dit moet je gewoon spelen omdat je jezelf voor een korte periode maximaal wilt vermaken.

Als je dit brute vermaak vervolgens met vrienden wilt delen, is er ook nog een multiplayer beschikbaar. Hierin kun je een aantal evenementen uit de singleplayer (Bloodbath Challenges) tegen een vriend spelen. Voor mij had dit niet gehoeven, want de singleplayer doet wat het moet doen. Om diezelfde ervaring met iemand anders te moeten delen door tegen elkaar te spelen is niet nodig. Het is al vermakelijk genoeg om met iemand naast je op de bank te spelen, terwijl die andere persoon enkel toekijkt en hard meelacht om de flauwe grappen en het overdreven geweld.