Klonoa

Door Roger Schäffer op 26 Juni 2009, Recensie

Eigenlijk was de naam van deze game oorspronkelijk Klonoa: Door to Phantomile, maar de Wii-versie heet 'gewoon' Klonoa. Het is namelijk een remake van een PS1-game die reeds jaren eerder al eens is uitgekomen. Dat maakte voor mij weinig uit, want ik kende het spel toch niet. Bovendien trekken veel kleuren, een makkelijk principe (platformer à la Mario) en een magistraal verhaal mij al snel aan. Klonoa had alles in zich om minimaal een subtoppertje te worden voor mij!

Klonoa is een jongen die leeft in de wereld van Phantomile. In Phantomile verzamelt het Maankoninkrijk alle dromen van iedereen, waar ze vervolgens worden omgezet in bepaalde energie. Met die energie wordt dus de wereld van Phantomile gemaakt. Logischerwijs vergeet men dan ook wat hij of zij heeft gedroomd, maar deze Klonoa wordt een keer wakker en hij weet zijn droom perfect te herinneren. Die vreemde gebeurtenis begint het avontuur van Klonoa en zijn compaan Hewpoe.

Klonoa speel je door de Wiimote horizontaal vast te houden; de game maakt dus helaas vrijwel geen gebruik van de functies van de Wii. Oplossingen of ideeën laat ik zelf liever over aan de ontwikkelaars, maar voor een toffe platformer als Klonoa had ik toch iets meer willen zien. Klonoa heeft de mogelijkheid om te springen, vijanden heen en weer te gooien en een kleine wervelwind te veroorzaken. Dat laatstgenoemde creeër je door je Wii Remote een klein beetje te schudden. Dat is dan ook het enige wat nog een beetje 'nieuw' is. Verder is het eigenlijk een beetje de bekende weg.

De levels die je doorloopt zijn prachtig vormgegeven met sublieme 3D-achtergronden en omgevingen, hoewel je eigenlijk alleen links of rechts kan lopen. Er is wel sprake van enige diepte, maar dan draait het beeld met je mee, of je gooit een voorwerp van of naar het beeld toe. Daar is erg goed gebruik van gemaakt. Op een originele manier zijn er kleine puzzeltjes bedacht die je moet oplossen om een level op de juiste manier uit te spelen. Onderweg moet je proberen om zoveel mogelijk droomkristallen mee te nemen. En dat is nog niet alles, want je moet per level ook zes dorpsbewoners die je goed kent zien te bevrijden van hun ergste nachtmerries.

Op het begin lijkt alles nog té simpel voor woorden, maar de moeilijkheidsgraad naarmate wordt je vordert op een juiste manier flink opgeschroefd. Ik heb er meestal een hekel aan als het me moeilijk wordt gemaakt door me te laten balanceren op dunne richeltjes of onmogelijke opgaven voor te schotelen. Klonoa, echter, wordt op een leuke manier ingewikkelder. Meer wegen die naar Rome leiden, onverwachte vijanden en vindingrijkere puzzels, waardoor de game je altijd weer weet te verrassen.

Wat me verder een beetje tegenviel was de algehele look van het spel. De presentatie ervan komt wat mij betreft allemaal een beetje gedateerd over. Nu kan dat kloppen, aangezien het origineel afstamt van 1997, maar dan nog is dat geen excuus voor alle kleine schoonheidsfoutjes. Toen ik het spel net startte kreeg ik haast plaatsvervangende schaamte.

In de loop van het spel krijg je te maken met allerlei voorwerpen zoals zilveren en gouden munten (extra levens), speciale eieren, klokjes, sleutels en elfjes. Het wordt vrij snel duidelijk waar ze allemaal voor bedoeld zijn en het is in ieder geval niet onnodig ingewikkeld. Hoewel het geen game is waar je een uur of tachtig mee bezig zult zijn, zul je toch het een en ander moeten doorstaan om de credits op het beeld te toveren en dat geldt al helemaal als je voor de volle honderd procent gaat.