Let's Tap

Door Rob Engels op 10 Juli 2009, Recensie

Het was even een verrassing toen ik de envelop met daarin Let's Tap in de bus kreeg. Ik trof namelijk een doos aan, met daarin een doos, daarin wéér een doos en daarin uiteindelijk het spel zelf. Niet wetend wat ik moest verwachten, stop ik de dvd in de Wii en start het spel op. Ik kreeg een inleiding waaruit bleek dat ik mijn Wii Remote op de doos moest leggen. Vervolgens deed ik enkele oefeningen met slechts één vinger om de besturing van onder de knie te krijgen. Na ongeveer 10 minuten kon ik eindelijk met het spel beginnen.

Let's Tap wordt dus gespeeld met behulp van een doos. Je legt je Wii Remote er op neer, en met behulp van je vingers kun je door het menu navigeren en de mini-games spelen. Ja, mensen, mini-games. Wees echter niet ongerust, want het is zeer goed uitgewerkt. Het enige wat minder is, is het navigeren door het menu. Met één klik kun je naar het volgende item, en met een dubbelklik selecteer je het item. Dat laatste gaat helaas vaak mis wat af en toe tot frustraties kan leiden. Gelukkig kun je je Wii Remote ook oppakken om zo door het menu te navigeren.

De vijf mini-games die Let's Tap bevat zijn zowel alleen als met maximaal vier personen te spelen. Je begint de mini-games op een laag level, maar zodra je steeds verder komt, wordt de moeilijkheidsgraad hoger. De eerste levels vind ik al moeilijk, dus er zit in ieder geval veel uitdaging in. Echter begint het spel snel te vervelen als je niemand anders hebt om mee te spelen. Toen ik met drie andere vrienden ging spelen werd het echter een hilarisch tafereel en blijft het leuk om te spelen. Iedereen wil immers winnen, dus moet het spelletje telkens opnieuw worden gestart.

Qua geluid en graphics zit het allemaal goed. De deuntjes zijn zeer pakkend, en grafisch is het zoals je kan verwachten: simpel. Mijns inziens is dit echter geweldig voor een game als deze, aangezien het alleen maar draait om het spelen zelf. Je gaat er zo op in, dat de omgeving niet belangrijk is. Toch wel een pluspunt, dus.

Tap Runner

In Tap Tunner is het de bedoeling om je poppetje over een parcours naar de finish te brengen. Door snel en licht op de doos te "tappen" beweeg je je poppetje. Druk je hard op de doos, dan maakt je poppetje een sprong. Dit is af en toe noodzakelijk, aangezien je over hordes, gaten en andere dingen te springen. Wat dit spel zo leuk maakt, is de spanning. Slecht één klein foutje kan al je gouden medaille kosten.

Rythm Tap

Rythm Tap kun je vergelijken met Guitar Hero en Donkey Kong Jungle Beat. Je krijgt noten te zien en zodra die in het vakje komen, moet je op de doos drukken. Aan de kleur van de noot kun je zien of je zacht, normaal of hard moet drukken. Ook zijn er stukken waarin je snel achter elkaar of van licht naar hard moet drukken. Zodra je met meerdere personen speelt, dan krijgt iedere speler andere noten, zodat niet iedereen op hetzelfde moment moet drukken.

Silent Blocks

Zoals je Rythm Tap kunt vergelijken met Guitar Hero en Donkey Kong Jungle Beat, kun je Silent Blocks vergelijken met Jenga. Het is de bedoeling om telkens een blokje uit de toren te trekken, zonder dat deze uit elkaar valt. Het lijkt simpel, maar de eerste paar keren viel mijn toren direct uit elkaar.

Bubble Voyager

In Bubble Voayger is het de bedoeling om je in een zeepbel geplaatste poppetje door een wereld te leiden. Onderweg kom je obstakels tegen die je niet moet raken, aangezien anders je bubbel knapt en je dan verloren hebt. Deze mini-game is in het begin nog wel leuk om te spelen, maar na een tijdje is de lol er toch wel van af.

Visualizer

Visualizer noem ik niet echt een mini-game, en is simpelweg de minst leuke van alle vijf. Je kunt door zacht of hard te drukken op de doos vuurwerk laten ontploffen, verf op een doek te slingeren en in een vijver het water kan aanraken om zo vissen te lokken. Ik heb het één keer gespeeld, maar na een paar minuten heb ik het alweer afgesloten. Nu heb ik de behoefte ook niet om het nog eens te gaan spelen.