The Conduit

Door Rik Smeets op 19 Juli 2009, Recensie

In The Conduit speel je als Michael Ford, een agent in dienst van Trust. Deze organisatie claimt de Verenigde Staten te verdedigen en versterken, maar al snel blijkt er iets niet in de haak te zitten. Een ware invasie van Washington D.C. door aliens genaamd de Drudge is het gevolg. Wie heeft de taak dit alles op te lossen? Juist, dat ben jij. Van een origineel verhaal is dus geen sprake, maar een first-person shooter heeft dat ook niet per definitie nodig. Als de rest maar in orde is...

Terugkeer van de Spreader

In totaal bestaat de singleplayer-campagne van The Conduit uit een schamele negen missies, die in een uurtje of zes wel uit te spelen zijn op de standaard moeilijkheidsgraad. De missies zijn niet echt gevarieerd; grotendeels loop je simpelweg van punt A naar punt B en ondertussen knal je alles kapot wat je tegen komt. Zie dit echter niet direct als een nadeel; het is dan wel lineair en oppervlakkig, maar blijft wél vermakelijk. Ook wordt het niet echt repetitief, maar dat komt meer door de lengte van het spel. De muziek en geluidseffecten zijn in orde, maar niet echt memorabel. Waar The Conduit meer in uitblinkt zijn de graphics. Hoewel de kartelrandjes nog altijd zichtbaar zijn en sommige omgevingen aan de kale kant zijn, bevat de game wel een aantal mooie speciale effecten die we niet gewend zijn op de Wii. Bovendien zijn de vijanden en wapens erg gedetailleerd.

Nu ik het toch over de wapens heb... Het wapenarsenaal is zeer uitgebreid. De wapens zijn ingedeeld in drie categorieën: Human, Drudge en Trust. De menselijke wapens zijn vrij normaal; denk hierbij aan een standaard shotgun of mitrailleur. Een ander verhaal zijn de wapens van de Drudge. Deze wapens zijn vaak half-organisch of echt levend. Tot slot zijn er nog de wapens van de Trust. Dit zijn experimentele, hypermoderne wapens die er menselijk uitzien maar futuristische functies hebben. Zo heb je bijvoorbeeld een shotgun die drie shells in verschillende richtingen tegelijk schiet, net als de Spreader uit de klassieke arcadegame Contra. Het experimenteren met de mogelijkheden van de verschillende wapens is erg leuk en zorgt meteen voor wat meer variatie in de voor de rest vrij standaard schietactie.

Dan is er nog de ASE, een apparaat waarmee je verborgen schakelaars, berichten en wapenkasten kunt onthullen. Soms is het verplicht dit te doen om bijvoorbeeld gesloten deuren te kunnen openen, maar het is optioneel om op zoek te gaan naar verborgen berichten en geheime wapenkasten. Zelf voelde ik hier niet echt een neiging toe, maar de die-hard speler kan dit als een mooi excuus gebruiken om de campagne nog een keer door te spelen, iets wat ook de in-game achievements je proberen te laten doen. Je hebt er in principe niets aan, maar de echte liefhebber wil ze natuurlijk allemaal unlocken. Bepaalde vereisten om deze achievements te 'unlocken' zijn het vermoorden van een x aantal vijanden en het vinden van alle verborgen berichten.

De single-player kan kort samengevat worden met de volgende zin: vermakelijk, maar nergens echt indrukwekkend danwel vernieuwend. Dat is jammer, maar FPS-liefhebbers kunnen zich zeker minstens één playthrough met The Conduit vermaken.