Harry Potter & de Halfbloed Prins

Door Stefan Popa op 12 Juli 2009, Recensie

(Jullie begrijpen dat wij de PlayStation 3-versie van Harry Potter en de Halfbloed Prins hebben gespeeld. Niet? Wacht even… Murmelio! Deze spreuk zorg ervoor dat omstanders ons niet horen wanneer wij roddelen over Electronic Arts. Begrijp ons niet verkeerd, ze geven de laatste tijd toffe games uit, maar ze hadden helaas geen Wii-exemplaren van Harry’s avontuur. Gelukkig bood een naburig speeldgoedwinkeltje uitkomst. Na een korte speelsessie, compleet met WiiMote en Nunchuck, kwamen we erachter dat de Wii-versie nog een tikkeltje leuker is om te spelen. Die kekke afstandsbediening is echt een extensie van Harry’s toverstok. Dat de game dan iets minder mooi oogt, is geen probleem. Harry vinden we namelijk niet meteen de knapste jongeman op aarde. )

Helaas niet. Het is haast tranentrekkend om te zien hoe fnuikend het verhaal wordt verteld. Waar de tovenaarsleerlingen cursussen Toverdranken en Verweer tegen de Zwarte Kunsten volgen, volgt Electronic Arts een serie lessen met ‘hoe tover ik een briljant verhaal om in een onnavolgbaar relaas?’ Gefeliciteerd jongens, jullie zijn met een 10+ geslaagd.

De Harry Potter-leek begrijpt namelijk helemaal niets van deze game. Het begint met een flauw vormgegeven scène tussen drie raadselachtige tovenaars die een Onbreekbare Eed afleggen. ‘Breek je belofte en je sterft.’ Een uiterst spannend begin, verhaaltechnisch gezien, en briljant uitgevoerd in het zesde boek van schrijfster J.K. Rowling, maar Electronic Arts weet er een lachwekkend ‘filmpje’ van te maken. Zoals gezegd: de leek zal tijdens het begin de bui al zien hangen, de controller neer moeten leggen en toch het dikke boek lezen, om deze game enigszins te kunnen volgen.

Dat is nog maar het begin, letterlijk en figuurlijk. Later zullen leerlingen en docenten met namen en termen slingeren, waarvan de leek helemaal geen snars van zal begrijpen. ‘Mensen van de SVP weten wel hoe dat moet,’ antwoord Harry op een spreukvraag van zijn beste vriend Ron. Mensen zonder enige Potter-kennis weten niet eens wat dat is, SVP. S'il vous plaît? Südtiroler Volkspartei? Schat van Popa? Ook niet? Strijders van Perkamentus? Bingo.

Wellicht zeuren we te veel. Harry Potter en de Halfbloed Prins is in eerste instantie gemaakt voor de fans. Deze zullen totaal geen moeite hebben met het volgen van het verhaal, ook al zullen ze vol frustratie de tergende dialogen en tenenkrommende filmpjes volgen. Hoe geweldig Rowling de jeugd kon beroeren met haar woorden, zo verpest de ontwikkelaar datzelfde verhaal in een handomdraai. Of, toepasselijker: met een achteloos zwiepje verandert men het meeslepende verhaal van het origineel in een stinkende aangekoekte toverketel vol met beschimmelde Smekkies in Alle Smaken.

Laten we simpelweg accepteren dat deze game enkel voor fans begrijpbaar is en dat zij de doelgroep zijn van deze videogame. Is het dan wel een aanschaf waard? Stiekem wel. Het enorme terrein van Zweinstein is namelijk wederom perfect overgezet naar een virtuele wereld. Zei ik enorm? Het is gigantisch. Zo nu en dan moet je wel op de ‘select’-knop drukken, zodat Haast Onthoofde Henk je de weg kan wijzen. Handig voor de kleintjes of de haastige Harry’s onder ons. Al zal in het begin iedereen van de diensten van Henk gebruikmaken, want Zweinstein is groot. Excuses: kolossaal, natuurlijk.
Je vindt er geheime gangen, toverende kinderen (die helaas allemaal weer verdacht veel op elkaar lijken; zeker allemaal incest, met die ‘bloedzuivere’ tovenaars), verzamelobjecten en mooie uitzichten over het Engelse landschap. Genoeg te doen en te zien.