Resident Evil

Door Jimmy Driesen op 26 September 2009, Recensie

Het Alpha Team, bestaande uit Jill Valentine, Chris Redfield, Albert Wesker en Barry Burton, blijkt de laatste hoop de zijn om de bizarre gebeurtenissen in Raccon City te ontrafelen en uit te zoeken wat er met het Bravo Team is gebeurd. Dat blijkt al gauw ijdele hoop: ook het tweede team wordt onderworpen aan de gevaren van Raccoon City. Opgejaagd door hongerige honden, waarvan de ribben uit hun eens zo zachte lijfjes lijken te hangen, belanden ze in een geheimzinnig landhuis. Dit vormde de introductie van de langlopende Resident Evil-franchise in 1996 en ook nu, anno 2009, is dit kippenvelopwekkende scenario de brandstof voor één van de meest angstaanjagende games ooit.

Ik ben me maar al te bewust van het feit dat ik mezelf misschien een beetje tegenspreek: oude koek, maar toch angstaanjagend? Laat ik mezef maar even verduidelijken. Deze Archives-uitgave van Resident Evil is amper nieuw te noemen, in die zin dat het een 'zoveelste' heruitgave van een klassieker is. De originele versie verscheen in 1996 voor de Playstation - inmiddels zijn we dertien jaar verder en hebben we maar liefst zeven verschillende versies van het spel gezien en dat op diverse platformen, gaande van SEGA's Saturn tot een DS-variant. Al met al is de kans klein dat je als horror-fan deze game nog nooit gespeeld hebt.

Deze Wii-versie is een directe port van de GameCube-remake, die Capcom in 2002 op de markt bracht. Er zijn geen extra's aan de game toevoegd: je zal geen nieuwe modi aantreffen, geen nieuwe kostuumpjes voor Jill of Chris kunnen ontgrendelen en de puzzels die in de remake verschenen, zal je in ongewijzigde vorm in deze Wii-versie vinden. Erg? Misschien. Positief is in ieder geval dat Capcom slechts 30 euro voor de game vraagt. Zeker als je in acht neemt dat je voor dat bedrag de beste versie van Resident Evil in huis neemt valt dat bedrag best mee.

Bekijk de screens maar eens die je naast deze lap tekst ziet. Grafisch is dit de mooiste en sfeervolste Resident Evil ooit - ja, misschien zelfs mooier dan het recent verschenen vijfde deel. Hoe dit mogelijk was op de GameCube? Capcom heeft voor zogenaamde "pre-rendered"-omgevingen gekozen, wat simpelweg betekent dat alle decors die je in de game ziet niet door de spelmotor zelf gegenereert worden. Het resultaat is dat de interactie met je omgeving erg beperkt blijft en dat de hele game met vaste cameraperspectieven werkt, maar je krijgt er wel een uitzonderlijke grafische pracht voor in de plaats, met erg veel oog voor detail. Dat merk je bijvoorbeeld aan het heen en weer bewegen van het vlammetje van een kaars en het schaduwspel dat ontstaat door het invallende licht van bliksemschichten. Dit alles schept een prachtige, zelden overtroffen sfeer.

Die vaste camera heeft ook behoorlijke nadelen: je zit vast aan de logge, trage 'tankcontrols' van je personage. Kon je met Léon in Resident Evil 4 redelijk vlot Ganados onthoofden met een welgemikte kogel, moet je in deze game omzichtiger te werk gaan. Chris en Valentine zijn namelijk niet zo soepel als die andere RE-held, integendeel; het lopen en ronddraaien van je personage verloopt vrij stroef, iets waarvoor de serie vroeger bekend stond. Die stroeve besturing geeft een (kunstmatig) gevoel van paniek: als je een zombie tegenover je ziet wil je maar al te graag wegvluchten, maar dat verloopt niet altijd even vlot.