Guitar Hero 5

Door Damian van Damme op 18 September 2009, Recensie

Activision beweert dat Guitar Hero 5 met haar nieuwe functies en gevarieerde soundtrack dé must-have is voor zowel ingewijden als buitenstaanders; typische marketing-speak, waar ik het niet helemaal mee eens ben.

Eén groot pluspunt ten opzichte van het vorige deel is dat het vanaf het startscherm veel makkelijker is om direct aan te slag gaan. Start met de gele fretknop, kies een moeilijkheidsgraad, en je kunt aan de slag met een willekeurig nummer. Komt je zusje midden in het nummer aanzetten met haar microfoon? Geen punt, aangezien zij met slechts een paar klikken op de controller kan meezingen. Dat allemaal zonder dat je ook maar op enig moment je performance moet onderbreken. Gemakkelijk en leuk?

Nog zo'n teken dat men bij Neversoft dit jaar goed heeft gekijken naar de meest simpele functies, is dat je (in tegenstelling tot World Tour) met iedere bandsamenstelling kunt deelnemen aan de virtuele uitvoering. Vier gitaristen, twee drummers, drie zangers; iedere combinatie is mogelijk. In ieder geval nooit meer bonje over wie de gitaar of basgitaar bespeelt. De rest van de aanvullingen, zoals de Challenges, voegen vrij weinig toe aan het spel. Wellicht zijn deze vermakelijk voor sommigen, al houd ik het zelf liever simpel met het vertrouwde Quick Play, de meest eenvoudige manier om even snel een nummertje te spelen.

Over het algemeen bevat de tracklist van Guitar Hero 5 naast enkele breinrottend saaie nummers ook toppertjes als 'Sultans of Swing' en 'Smells Like Teen Spirit'. Rare muziekkeuzes als 'Superstition' en 'Du Hast' wisten mij echter onaaangenaam te verrassen. Niet dat ik bezwaar maak tegen de slechtziende toetsenist en de Duitse band (integendeel, leuke muziek!), maar het zint mij niet dat gitaristen óók geluiden van keyboards moeten naspelen; laat ze dat maar in het haast onvermijdelijke Keyboard Hero stoppen. Wat mij betreft een teken dat Activision de weg een beetje is kwijtgeraakt met de serie.