Cursed Mountain

Door Jimmy Driesen op 13 Oktober 2009, Recensie

Cursed Mountain plaatst je in de huid van bergbeklimmer Eric Simons, wiens broer, ook een bergbeklimmer, op mysterieuze wijze in het Chomolonzo-gebergte is verdwenen; de essentie van het verhaal in een notendop. Het mag dan wel niet bijster origineel klinken, toch is de hele opzet van Cursed Mountain op z'n minst verfrissend te noemen. De game dompelt je, vooral in de eerste speluurtjes onder in een bijzonder, oosters sfeertje. Vooraleer je je leven waagt door de berg in kwestie te beklimmen, reis je door een (prachtig vormgegeven) dorpje waar je her en der buddhistische voorwerpen tegenkomt, evenals documenten die de verhaallijn verder uit te doeken doen en die een klein beetje mythische achtergrondinformatie niet schuwen. Je zal af en toe quasi onuitspreekbare namen op je scherm zien, maar ach - ontwikkelaar Deep Silver weet in elk geval de juiste toon op erg gepaste manier neer te zetten.

Het zijn niet zombies, maar spookverschijningen die je het leven zuur zullen maken. Als bergbeklimmer beschik je jammer genoeg niet over een uitgebreid arsenaal aan wapens om je tegen deze wezens te beschermen, integendeel. Je zal het moeten doen met je pikhouweel en... nouja, simpelweg je pikhouweel. Tót een aardige man je je 'derde oog' leert gebruiken, je pikhouweel plots magische vuurballen kan afvuren en je geesten in hun fysieke vorm kan zien. Vergeet dat houweel dus maar; het is efficiënter om geesten met je derde oog óf een magische bezwering, die je voltrekt door met je Remote en Nunchuk te bewegen, te laten verdwijnen. Na verloop van tijd kan dat wat repititief aan gaan voelen, maar geef toe: we hebben de laatste tijd al genoeg games gezien waarin we zombies met headshots om het leven (ha-ha!) moesten brengen. Verandering van spijs, dat was meer dan welkom.

En er is wel degelijk een reden om Cursed Mountain, ondanks het vrij simplistische vechtsysteem, te blijven spelen, met name de sfeer. Je zou het misschien niet verwachten, maar deze game doet datgene wat het wíl doen met glans: de speler in de wereld zuigen en hem in spanning achterlaten. Terwijl je verlaten huisjes bezoekt en de berg beklimt zal het verhaal zich steeds verder ontplooien. Flashbacks en hallucinaties geven ook de nodige informatie én bezorgen de speler een ietwat verontrustend gevoel. Wat is realiteit, wat is hallucinatie?

De locaties van de game zijn over het algemeen aardig vormgegeven en doen wat ze moeten doen: de speler in de game zuigen. Het dorpje waar de game begint is zeker een speciale vermelding waard: grafisch is dit wellicht meteen hét hoogtepunt van Cursed Mountain en je krijgt ondanks de stralende zon een verontrust gevoel. Je weet dat er iets gaande is, maar wat precies? En dat is net 'het gevoel' dat dit soort games horen over te brengen.

De muzikale kant van Cursed Mountain daarentegen is louter functioneel, maar daarom niet minderwaardig. Op een aantal vervelende glitches na heeft de ontwikkelaar ook op dit vlak een schoolvoorbeeld afgeleverd: enkel op de gepaste momenten schotelt de game je muziek voor die in de meeste gevallen op de aanwezigheid van een geest duidt. Je zal vaak genoeg een soort boeddhistisch gospelgezang door de speakers van je TV horen schallen dat de haartjes op je armen recht zal doen staan. Nee, Cursed Mountain is geen perfecte game, maar het is leuk om te zien dat er nog ontwikkelaars zijn die moeite in hun projecten willen steken en dan titels als deze afleveren: een aardige griezelgame die op geslaagde wijze de juiste toon weet te zetten.