Professor Layton en de Doos van Pandora
Door Jerry Vermanen op 15 Oktober 2009, RecensieProfessor Layton keert terug op de DS, ditmaal volledig in het Nederlands. Samen met zijn leerling Luke onderzoekt hij mysterieën en lost hij nonchalant puzzels op. Dat doet een echte heer nu eenmaal. In het eerste deel richtte het onderzoek zich op een curieus dorpje, nu gaat het om de doos van Pandora, een moord op een vriend én een andere vreemde stad. Wat is hier aan de hand?
Het eerste deel in deze serie werd door DS-bezitters met liefde ontvangen. Opvallend, aangezien veel jonge gamertjes moeite konden hebben met de Engelstalige teksten en puzzels. Voor Professor Layton en De Doos van Pandora is dit niet meer het geval - zelfs de teksten tijdens de animaties zijn Nederlands gesproken. Maar wat valt er verder te verbeteren aan de Layton-formule? Het blijft in feite een verzameling puzzels met een mysterieus verhaal als bindmiddel.Het mysterieuze verhaal van dit vervolg begint zodra Professor Layton een brief krijgt van een goede vriend, genaamd Dr. Schrader. Deze onderzoeker heeft blijkbaar de doos van pandora gevonden. Dit voorwerp, ook wel de Elyseïsche kist genaamd, zou rampspoed veroorzaken als hij wordt geopend. Dr. Schrader schrijft dat hij op het punt staat de doos te openen, waar professor Layton een naar gevoel bij heeft. Samen met Luke reist hij naar Schraders kamer, waar hij de onderzoeker dood aantreft. Een treinkaartje zonder eindbestemming is hun enige aanwijzing.
Op dit punt ben je nog maar een fractie van de ruim 150 puzzels tegengekomen. De puzzels zijn wederom niet alleen tijdens het verhaal te vinden, maar ook in Laytons koffer. Zo zul je verschillende onderdelen van een fotocamera ontdekken, die je in elkaar moet monteren. Als je daarin slaagt, kun je op bepaalde plekken foto’s maken en de drie verschillen zoeken. Daarnaast is er nog een afslankspelletje met een dikke hamster met fout accent en een spel waarin je kopjes thee moet brouwen. Voldoende afwisseling om naast het verhaal aan je puzzelverslaving te werken.
Maar uiteindelijk draait het voor het grootste deel om de puzzels in het verhaal. Juist, de puzzels die worden ingeleid op de volgende manier. Luke: ,,Kijk professor, wat een rare theepot. Ik heb zelden zo’n vreemd artefact gezien.’’ Layton: ,,Inderdaad Luke, je hebt gelijk. Het is zeker een vreemd voorwerp. Dat doet mij trouwens herinneren aan de volgende puzzel...’’ En dan begint een puzzel met vreemde voorwerpen. Simpel en doeltreffend, maar na een tijdje voelen al die puzzel-verhaal-bruggetjes wat absurd aan.
De twee kernwoorden voor het verhaal zijn gevallen: simpel en doeltreffend. Het gaat in De Doos van Pandora dan wel om een moord, maar denk nu niet dat het hier om een gitzwarte detective gaat. Layton en Luke zijn behoorlijk naïef, zien plottwist net iets later dan de speler en praten constant in zelfgevestigde clichés. Ik word daar blij van. Professor Layton is de heer in het gezelschap, en hij doet louter uitspraken waarmee hij zijn status onderstreept. Luke is lekker onderdanig, vraagt voor alles bevestiging aan de professor en doet soms ‘lekker gek’. Als Luke echt uit zijn bol gaat, staat hij bovenop de bank in een gesloten treincoupé. Dat zijn de hoofdpersonages in een notendop.
En dat is nu juist de kracht van De Doos van Pandora. Het verhaal is eigenlijk niet bijster scherp en de personages zijn behoorlijk oppervlakkig, maar dat maakt het juist zo aantrekkelijk. Teveel diepgang zou afleiden van waar het werkelijk om gaat: de puzzels. En die blijven briljant. Het spel voert langzaam de moeilijkheidsgraad op, waardoor je met dodelijk gemak door de eerste paar uren stroomt. Echter, vier uur in het spel loop je eindelijk tegen de hersenkraker op die je tot waanzin drijft. En als je dan eindelijk de oplossing ziet, voelt dat geweldig. Hmm, een geweldig gevoel. Dat doet herinnert mij aan de volgende puzzel...
