The Legend of Zelda: Spirit Tracks

Door Roger Schäffer op 24 December 2009, Recensie

Het draait in The Legend of Zelda: Spirit Tracks om treinen, Spirit Tracks (rails) en de Spirit Tower. Je begint het spel als machinist, waarbij je in gepaste kledij je certificaat moet halen in het kasteel van het koninkrijk. Hierbij krijg je uitgebreide instructies over hoe je de trein moet besturen, maar zo moeilijk is het allemaal niet. Eenmaal daar aangekomen begint het verhaal zich al behoorlijk te verwezenlijken. Hoofdzaak is dat er Spirit Tracks verdwijnen in het hele land en jij moet voor de prinses eens even gaan uitzoeken wat er nou precies aan de hand is. Het is namelijk van groot belang dat de Spirit Tracks blijven bestaan, want dat zijn zo gezegd de 'kettingen' die een kwaad wezen achter slot en grendel houden. Het is in eerste instantie best spannend. De filmpjes tussendoor zijn erg tof gedaan en ook het reizen met de trein is erg toffig.

Die trein is op het begin een leuke toevoeging, maar al heel snel heb je het allemaal wel weer gezien. De besturing is vrij eenvoudig. Je kunt 'toeteren', vooruit rijden, hard vooruit rijden, stilstaan en achteruit rijden. Later kan je ook nog schieten door middel van een ingebouwd kanon. Dit hebben we natuurlijk al een aantal keer eerder gezien, zoals in The Wind Waker en Phantom Hourglass. Zo origineel is dat schieten met het kanon dus niet meer. Hoe het anders moet? Geen idee, maar dat is ook niet aan mij. Wellicht dat het er wel bijhoort, maar het was voor mij totaal geen verrassing meer. Uiteraard bestuur je alles weer volledig met de stylus, net zoals de rest van de game. Het schieten gaat dan ook niet verder dan de plek aantikken waar je wilt dat de bom heenvliegt.

Spellen als Zelda staan verder bekend om hun immense vrijheid, waarbij je alles kunt onderzoeken, bekijken, analyseren en even vaak weer terug kunt komen op verschillende plekken. In dit deel is dat lang niet altijd het geval. Inderdaad, voor treinen heb je namelijk rails nodig en die bepalen eigenlijk al de route voor je. Het is natuurlijk erg leuk dat er meer wegen - in dit geval treinsporen - leiden naar Rome, maar er verandert niet tamelijk veel. Hoe meer je vordert in het spel, hoe meer rails erbij komen en op hoe meer plaatsen je even een uitstapje kunt maken. Toch is het met de boot of het paard, zoals in eerder verschenen Zelda's, veel leuker. Je kunt dan namelijk overál heen. Per centimeter bepaal je dat. Je kunt hele velden verkennen, complete bergen onderzoeken, om over bossen en oerwouden nog maar te zwijgen. In Spirit Tracks is dit absoluut niet het geval. Een reden te meer om de trein af te schrijven als 'leuk' vervoermiddel.

Natuurlijk mag je zelf je route uitstippelen, omkeren en teruggaan, maar zo is het naar mijn idee niet echt bedoeld. Eén van de kenmerken van Zelda is hiermee mijn inziens dan ook kapotgemaakt. Onderweg kom je natuurlijk talloze vijanden tegen, om de 'ontspoorde' (in dit geval letterlijk en figuurlijk) treinen niet achterwege te laten. Je zult dus continu op je hoede moeten zijn dat je niet een verkeerde beslissing neemt wat betreft gekozen sporen. Bots je tegen zo'n incompetente trein aan? Game Over. Tja, wist ik veel...

Ik heb nog meer te zeuren over die trein, want al snel wordt het allemaal vrij eentonig. Nintendo probeert toch nog wat afleiding in het spel te gooien: zo moet je bijvoorbeeld tijdens het rijden konijntjes zien te spotten en deze daarna proberen te vangen. Ook het lange reizen wordt na een tijdje opgelost met een soort 'warpzone'. Niet echt bijzonder verder, eerder erg omslachtig geregeld vind ik dat. Origineel is het op zich wel, maar het heeft behoorlijk verkeerd uitgepakt. Hoewel de landschappen er grafisch best wel top uitzien, zijn ook die eentonig in elkaar gezet. Gelukkig ziet de actie in het spel er wél erg prachtig uit. Evenals de filmpjes tussendoor en vooral de gevechten met de eindbazen mogen er zijn. Deze zijn veelal ook het moeilijkst en het meest enerverende aan de gehele game. 'Episch' is een veel gekozen woord in recensies, maar het past toch wel goed bij de genoemde eindbaasgevechten.