Rhythm Paradise
Door Niels Oosterwijk op 17 Januari 2010, RecensieHet genre muziek in het land der games wordt steeds uitgebreider. Ook de Nintendo DS heeft er ondertussen al een aardig stel op zijn naam staan, zoals het bekende Guitar Hero: On Tour. Een wat minder populair voorbeeld is Rhythm Paradise...
Rhythm Paradise is afkomstig van de makers van de Wario Ware-serie. Het is dan ook niet vreemd dat het spel draait om allerlei mini-games. Zodra je het spel opstart heb je slechts de beschikking over één klein spelletje. Echter, in de loop van het spel heb je de mogelijkheid steeds meer van deze spelletjes vrij te spelen. Om te spelen houd je de DS op zijn kant, zoals dat ook werkt in het welbekende Brain Training. Dit kan na een tijdje spelen wel kramp in je hand veroorzaken. Vooral als je, net als ik, de oudste versie van de Nintendo DS hebt, welke natuurlijk wat zwaarder is dan de Lite en DSi. Alle mini-games werken met een 'tick & flick'-mechanisme. 'Ticken' doe je door, de naam zegt het al, met de stylus het touchscreen van je DS een tikje te geven. En 'flicken' door daar met de stylus een snelle schuivende beweging over te maken, alsof je een sjoelschijf wegschiet. De titel maakt al duidelijk dat de mini-spelletjes draaien om ritme, zonder ritmegevoel haal je dan ook veel minder plezier uit dit spel. In elke mini-game moet je een relatief simpele opdracht uitvoeren, zoals het hooghouden van een bal of het spelen van een potje tafeltennis, maar het moeilijke aspect is dat je dit op het ritme van de muziek moet doen.
Elk mini-spelletje heeft zijn eigen setting en muziek. Naast het feit dat de controls perfect samen gaan met de muziek, is het nog plezierig voor het oor ook. Dit is dan ook één van de sterke kanten van het spel. Alle tracks zijn vanzelfsprekend speciaal voor deze game gemaakt en op een paar irritante deuntjes na zijn het allemaal goede en vrolijke nummers. Na het spelen zal je gegarandeerd wat nummers gaan neuriën, hoewel dat uiteraard per persoon verschilt.
Alleen is het wel jammer dat het bijblijven van bepaalde riedeltjes kan komen omdat je een mini-game soms tien keer achter elkaar moet spelen. Het spel werkt namelijk met statistieken. En al kan je de meeste mini-games met gemak halen op 'OK', de échte professional gaat natuurlijk voor de 'Suberb'-rank. Toch gaat dat laatste vaak heel lastig, want in Rhythm Paradise wordt er niet mild beoordeeld. Dat laatste kan voor sommigen klinken als een goede uitdaging, maar er wordt op een aparte manier gekeken naar je prestaties. Het spel hakt de mini-games namelijk in een paar delen. En als je in een belangrijk deel een fout maakt telt dat dus zwaarder mee voor je eindresultaat dan als je in een minder belangrijk deel meerdere fouten maakt. Dit leidde bij mij af en toe tot frustratie, want het geeft sterk het gevoel dat de game je oneerlijk beoordeelt.
Gelukkig is dat soort frustratie weer snel verdwenen, want dit is een echte feel-good-game. Dat komt niet alleen door de muziek maar ook door de erg toffe stijl. Rhythm Paradise barst van de kleuren, vrolijke personages, zingende beelden en de met de muziek meeklappende apen. De game komt uit Japan, dus verwacht nog meer van dat soort aparte, maar leuke, personages en andere gekke dingen.
Wat ook een erg leuk element van de game is zijn de medailles. Deze kan je verdienen door de mini-games te spelen en unlocken extraatjes zoals oneindig doorgaande levels en ritmische speeltjes. Veel van dit extra content is de moeite zeker waard en verhogen de speelduur aanzienlijk. Ik heb deze game dan ook al aardige tijd in mijn Nintendo DS zitten en ondertussen heb ik tevens alle mini-games al op 'Suberb' gehaald. Zelfs nu nog kan ik me prima vermaken met Rhythm Paradise, dus dat zegt wel genoeg.

















