Burnout Legends

Door Stefan Popa op 19 December 2005, Recensie

Het is ronduit vervelend om je hersens in toom te houden als ze weer eens aan een bak met vier wielen eronder denken. Een uitlaat, een stuur, remblokjes, mooie leren bekleding, velgen en een mooie metallic blauwe kleur. Het kwijl druipt uit mijn mond als ik denk aan het asfalt wat er uitgeput bijligt als ik er over heen gescheurd ben. Met piepende banden dwing ik mijn grijze massa af te remmen met die vreemde gedachtes. Nog een jaartje en ik kan eindelijk in een auto stappen, ruim 365 nachtjes slapen nog, maarliefst 8760 uur! Vandaar dat Electronic Arts het nodig vond om de, door mijn honden gehate, postbode langs te sturen met een pakketje: Burnout Legends werd gesignaleerd op de deurmat!

Simulatiegame voor autorijden met drank op?

Burnout is een serie die nu al een aantal delen meedraait in de consolewereld. Hoe opzienbarend vet waren die crashes wel niet ten tijden van het eerste deel, dat op de Playstation 2, Xbox en Gamecube verscheen. Met opengesperde ogen bekeek ik mijn televisie, want wat zag dit alles er tof uit! Het speelde ook nog eens fantastisch, dus de dagen, weken, of zelfs maanden na de dag van de aanschaf was ik helemaal verliefd op het arcade racewerk van ontwikkelaar Criterion Software.

Met vlinders in mijn buik bespeelden mijn vingers de delen die na het legendarische eerste deel verschenen. Vandaar dat ik de rupsen al in mijn buik voelde krioelen, om uiteindelijk te veranderen in vlindertjes als ik de gamecard van Burnout Legends in mijn DS had gestopt. Helaas zijn de larven verdronken in mijn maagzuur, toen ik een virtueel autootje voor het eerst bestuurde. “Potjandorie, heeft de bestuurder soms een krat bier achter de kiezen?,” mompelde ik afkeurend na de ontmaagding qua draagbare Burnout ervaring. Het spel was volledig onbestuurbaar en ik vraag me af hoe het kwam dat mijn lak nog niet van de auto was verwijderd, aangezien ik overal létterlijk langs scheurde. Desondanks werd ik de onvervalste nummer één van de race. Hier klopt iets niet, bedacht het denkmechanisme in mijn hoofd.

Racen voor wiskundigen?

Mijn brein had het bij het juiste eind. Ik pakte het spel op en alles klopte, totdat de commentator verkondigde dat ik kon beginnen. De a-knop drukte ik eens voorzichtig in, en niet geheel tot mijn verbazing begon het bakkie met vier wielen vaart te maken. Plotseling mompelde ik met een glimlach: “waar hebben mijn perscollega’s het over, dit is toch typisch Burnout?”. Daar zag ik de eerste bocht aankomen. Voorzichtig ging mijn linkerduim richting de vierpuntdruktoets. Toen kwam de genadeklap, mijn auto stuurde voor geen meter.

Dit is geen arcade racegame, dit is een puzzelgame met wat typische race-invloeden. Wiskundige zullen hier vast van kunnen genieten, maar ik heb geen zin om in een racespel precies te berekenen wanneer ik ‘eventueel’ naar links of rechts kan gaan. Men heeft bij Electronic Arts zeker niet begrepen wat ze moesten doorgeven aan ontwikkelaar Visual Impact, of de ontwikkelaar had wat dollars in de oren, want hier is overduidelijk iets misgegaan. Waar is het snelheidsgevoel dat zo typerend is voor de Burnout games? De Nintendo DS is geen krachtpatser, maar waarom moeten de crashes zo deprimerend uitgewerkt worden? Nu zijn die twee punten nog niet het ergste, maar waar blijft het kwijl, de uitpuilende ogen en de glimlach op mijn gezicht als ik weer eens eerste ben geworden, waarna ik de volgende dagen last heb van kramp in mijn vingers? Eén bocht nam ik toen ik de game voor het eerst speelde, en mijn linker duim stuurde zichzelf automatisch richting de uitknop van de Nintendo DS. Zonde!