Burnout Legends

Door Stefan Popa op 19 December 2005, Recensie

Burnout DS: De Slechtste?

Uit de vorige pagina blijkt wel dat mijn tevredenheidmeter zeer zeker niet tot de nok toe gevuld is. Hij is eerder leeggeroofd door Burnout Legends, want het spel is ver-schrik-ke-lijk! Electronic Arts concentreert zich meestal op het oppoetsen van de graphics en het geluid van de vorige versies, maar omdat dit het eerste Burnout deel op de DS is, moest het bedrijf het spel vanaf het nulpunt opbouwen. Dit hoort geen probleem te zijn, maar ontwikkelaar Visual Impact heeft alleen de graphics ‘aanschouwbaar’ weten te maken. Grafisch is het niet prachtig, maar het mag er allemaal wel zijn, voor DS begrippen tenminste.

Helaas wil de ontwikkelaar het bekende Burnout gevoel van de consoles exact overzetten op de handheld met de twee schermen, waardoor er veel fouten in het spel geslopen zijn. Zo is het welbekende snelheidsgevoel ver te zoeken (zelfs tijdens het ‘boosten’), komt het soms voor dat je door objecten heen rijdt, dat er onbedoeld een bord door je auto steekt en meer van dit soort vreemde fratsen. Misschien ligt het aan mij, maar ik wil helemaal geen fratsen tijdens het gamen, want dat scheelt mij een hoop woedeaanvallen.

De laatstgenoemde emotionele uitbarstingen kwamen het meest voor tijdens de zogehete takedowns. Dit betekent dat je jouw tegenstander hebt uitgeschakeld en dan zie je de crash van je tegenstander in beeld komen. Erg interessant natuurlijk, zo’n slowmotionherhaling van een crash, maar als we dan weer terugkeren naar de werkelijke race rijd je zelf dikwijls tegen een muurtje op. Het teruggaan naar de werkelijkheid is namelijk niet prettig gedaan door de ontwikkelaar. De omgevingen zien er overigens écht goed uit, maar daarmee is alles ongeveer gezegd. De versie op die welbekende Sony handheld ziet er vele malen beter uit, en, niet geheel onbelangrijk, speelt ook een stuk lekkerder. Dus ga je deze kerst op vakantie en je hebt de handheld van Nintendo én die van Sony, dan weet je wel welke Burnout versie je beter kan kopen.

Wat te doen?

Nu vraagt men zich zeker af of het spelen van de game mijn denkvermogen heeft aangetast, aangezien nu pas de verschillende modi aan bod zullen komen. Het is, naar mijn mening, belangrijk om éérst te weten dat de game onspeelbaar is, want dan zijn alle modes een aanslag op je gezondheid. Op het moment van schrijven staat het menu van Burnout Legends mijn bureau te versieren. Mijn ogen constateren de mogelijkheid om wereldtournee te selecteren, losstaand onderdeel (met daarin race, tijdrit, wegmisbruik, achtervolging en crash) te kiezen of een “lekker” potje te racen tegen maximaal vier van je vrienden.

De eerstgenoemde keuze is eigenlijk het échte spel. Hier kun je verschillende uitdagingen voltooien om zo meerdere auto’s te winnen. Er zijn vijf verschillende klassen (niveaus) om onder de duim te krijgen. Dit is natuurlijk een geweldige uitdaging, maar als er niemand met een pistool voor je neus staat dan is het af te raden om het te proberen. De losstaande onderdelen zijn gewoon dezelfde als die in het ‘wereldse onderdeel’, alleen dan apart. Overigens ben ik zeer teleurgesteld over het overzetten van mijn favoriete onderdeel van de console Burnout versies. Na al die potjes racen is het wel eens leuk om je auto virtueel in de prak te rijden, en daar is het onderdeel ‘crash’ voor gemaakt. Je rijdt met je auto volop andere auto’s, om zoveel mogelijk rekeningen opgestuurd te krijgen van boze slachtoffers. Helaas is deze modus helemaal niet leuk om te doen, maar dat past juist goed bij het totaal plaatje van de game… jammer genoeg. Waar de crashmode in de consoleversies wegen bevatte die drukbevolkt waren met auto's, heeft de DS versie hoogstens een auto of drie op het gemiddelde verkeersplein, wat het haast onmogelijk maakt om hoge resultaten te behalen.

So Long and Thanks for all the Fish!

Hopelijk hebben jullie genoten van de bovenstaande tekst, want het was geen pretje om te schrijven. Dit spel is gewoonweg niet leuk om te doen, zelfs voor de fans is het een ramp. Het geluid is vreselijk en de achtergrondmuziekjes veroorzaakten vreemd oorletsel bij de ikpersoon van deze recensie. De game zit zo vol met bugs, dat ik mij afvraag of een insectenverdelger de game weer leuk kan maken.

Wat wil Electronic Arts eigenlijk bereiken met deze game, een soort van ‘best of’ van de Burnout reeks? Of zit dat Burnout 2: Point of Impact artwork er voor de grap in? Ik vind het niet om te lachen, dit is een game om van te huilen. Voor ik wil afsluiten moet ik negatieve reacties over deze recensie de grond in boren, want jullie vragen je vast en zeker af waar de bespreking van het onderste aanraakscherm is gebleven. Inderdaad, die is er niet, want Visual Impact heeft alleen een onduidelijk kaartje en wat metertjes op het onderste scherm weten te toveren. Mijn stylus bleef zelfs acht uurtjes lang in mijn Nintendo DS zitten. Nu zijn jullie weer helemaal voorzien qua Burnout Legends recensies. Adieu, ik ga de vrolijk gekleurde banen van Mario Kart DS opzoeken.