Project Rub

Door Tim Kraayvanger op 10 Maart 2005, Recensie

Beeld / Graphics

De graphics zijn redelijk goed. Af en toe sta je versteld van mooie effecten, maar vaak zijn de omgevingen sober en vallen de graphics tegen. Als we het globaal gaan bekijken, ziet het spel er leuk uit. Ook de jaren 60 stijl met rode, gele en oranje tinten maakt het spel helemaal af.

Geluid

Sega heeft ooit gezegd dat het geluid heel mooi zou worden en dat het een belangrijke positie heeft in het spel. Dit valt echter nog wel tegen, want wat het spel doet is het hoofdzakelijke deuntje telkens te remixen. Bij sommige mini-games langzamer, bij andere sneller. Je hebt niet zoveel verschillende soorten muziek in het spel zitten, maar wat er in zit is vrij goed. Het geluid irriteert totaal niet en past goed bij de stijl van het spel.

Gameplay

Perfect! Het spel maakt gebruik van de microfoon (schreeuwen, blazen) en van het touch screen. Al vind ik zelf dat ze ook wel even gebruik mochten maken van de gewone toetsen om zo de Nintendo DS volledig te gebruiken. Echter vind ik het van Sega enorm goed dat ze de microfoon gebruiken, want de mini-games waar je de microfoon bij moet gebruiken, zijn vaak het leukste, zowel alleen als met een aantal mensen.

Het spel voelt ook goed aan als je het speelt met het touch screen. Het spel reageert goed op de bewegingen en de functies die je uitvoert.

Replay

In één woord: mager. De Story mode haal je binnen 3 á 4 uur en daarna kun je alle mini-games nog eens spelen in de Challenge mode. Dit gaat echter ook gauw vervelen, waardoor je na 8 uur alles wel gezien heb. Het probleem is ook dat de mini-games op zich niet leuker zijn dan de mini-games van Super Mario 64 DS. Die zijn wat uitgebreider en het niveau van de Feel the Magic mini-games ligt tussen het niveau van de mini-games van Super Mario 64 DS en vijf seconde games van Wario Ware.