Rayman DS

Door Tom Diepens op 19 Maart 2005, Recensie

Het feit dat de DS graphics aan kan rond het niveau van de Nintendo 64, zorgt natuurlijk voor het risico dat vele developers gemakkelijk geld denken te verdienen door hun Nintendo 64 klassiekers over te zetten naar de DS. Bij Super Mario 64 DS zagen we dat dit behoorlijk goed uit kan pakken, maar er werden dan ook veel dingen veranderd en toegevoegd. Nu is het de beurt aan Ubi Soft, om te kijken of ze dit net zo goed kunnen doen als Nintendo dit deed. Hiervoor gebruikt Ubi Soft de klassieker: Rayman 2: The Great Escape, een spel dat naar mijn mening toch behoorlijk rond het niveau van Super Mario 64 zat, maar zal Rayman DS ook rond het niveau van Super Mario DS 64 zitten?

Rayman 2: The Great Escape

Om dit te halen, moet Ubi Soft natuurlijk al in de eerste plaats met een goede game komen om te porten. Gelukkig hebben ze hiervoor Rayman 2: The Great Escape. In dit spel vervul jij natuurlijk de rol van onze ledemaatloze vriend: Rayman. Na Rayman’s eerdere avonturen ziet de hele wereld van Rayman hem als een held. Het is daarom ook niet gek dat, als de piraten jouw wereld binnen komen stormen en al je vrienden in slaven veranderen, iedereen zijn hoop op je vestigt. Nu is er één klein probleempje. Je ben namelijk al je power kwijt en de piraten nemen je ook gevangen! Gelukkig kan je met de hulp van je trouwe vrienden een klein deel van je powers terug krijgen door lums, vliegende lichtbolletjes, in alle soorten en maten te verzamelen en begin je je avontuur om al je krachten terug te krijgen en vervolgens die vervelende piraten eens een lesje te leren.

Dit hele verhaal speelt zich af in een zeer sfeervolle omgeving. Een beetje donker, maar toch heel sprookjesachtig, net als je vrienden in het spel. Je komt de meest kenmerkende characters tegen, allemaal een beetje sprookjesachtig en zeer sfeervol. Hierbij moet je denken aan bijvoorbeeld de altijd vrolijke Globox en zijn kinderen. Zo kent het verhaal nog meer van dit soort characters die het hele spel, samen met de omgevingen, een sfeer geven om nooit te vergeten. Het niveau van het spel lag ook nog is redelijk hoog, en zal moeilijker zijn dan de meeste andere platform adventures. Dit plus het feit dat Rayman 2 een redelijk lang spel was, maakte het tot één van de leukste spellen die ik heb gespeeld.

Rayman DS

Dit was op de Nintendo 64, op de DS liggen de zaken net iets anders. Al meteen als je begint te spelen, zie je dat de graphics van Rayman DS toch echt onder moet doen voor de graphics van zijn grote broer op onder andere de Nintendo 64. De scherpe sfeervolle en gedetailleerde 3D graphics moeten plaats maken voor een wat minder gedetailleerde 3D wereld die wat minder scherp is. Dit is niet heel gek, aangezien het DS scherm een behoorlijk stuk kleiner is dan de meeste televisies. Toch laten Super Mario 64 DS en Metroid ons zien dat dit wel wat beter had gekund. Ondanks dit is het spel ook zeker niet lelijk en blijft de goede sfeer voor het grootste deel gespaard.

Nog iets waar Rayman DS finaal op zijn bek gaat, is de besturing. Net zoals bij Mario, kozen ze bij Rayman voor de keuze uit een D-pad besturing en een touch screen besturing. Het enige minpunt hieraan is dat de touch screen besturing nog slechter werkt, dan ik al verwachtte in de preview. Rayman DS maakt namelijk gebruik van een vast neutraal punt. Dit houdt in dat je, bij het optie menu, zelf kan instellen waar het neutrale punt zit. Onder het spelen kan je dit punt niet meer veranderen. Als je vervolgens tijden het spelen het touch screen aanraakt begint Rayman meteen te lopen. Als dit punt niet recht boven jou gekozen neutrale punt zit, loopt Rayman dus meteen schuin. Als je vervolgens over een smal pad moet lopen, blijkt dit al snel verdomd lastig te zijn, aangezien je het nu niet kan permitteren om schuin te lopen. Gelukkig heb je hier minder last van als je al aan het rennen bent, toch hadden ze bij Ubi Soft beter het neutrale punt niet vast kunnen zetten, maar het feit dat je dit punt zelf mag bepalen, zorgt ervoor dat het spel toch nog enigszins speelbaar is geworden.

Het laatste punt waar Rayman DS de fout in gaat, zijn de hoogst irritante bugs en glitches. Er is niks vervelender dan, terwijl je helemaal in je game zit, ineens door een muur te vliegen en te belanden in een eindeloze val buiten het level. Het meest vervelende hieraan is dat je door deze eindeloze val niet altijd dood gaat en alles wat je in dit level heb gehaald over moet doen. Iets waar je, als je op normale wijze dood gaat, geen last van heb aangezien je dan je lums en andere objecten nog steeds bij je heb en je kunt respawnen bij je laatste respawnpunt. Behalve Rayman verdwijnen er ook wel eens lums door de muren heen, iets wat behoorlijk vervelend is als je alle lums wilt verzamelen. Gelukkig komt dit niet vaak voor, aangezien de meeste lums gewoon stil hangen. En gelukkig blijft ook Rayman het grootste deel van de tijd netjes tussen de muren, maar wanneer hij een keer in zo'n eindeloze val beland, is dit ook zeer irritant.