LEGO Star Wars II: The Original Trilogy

Door Stefan Popa op 23 September 2006, Recensie

Lang, lang geleden in een heelal eigenlijk helemaal niet zo ver hier vandaan waren games nog blokkerig. Niemand had er last van. Sterker nog: iedereen was tevreden. Nu moet alles glanzen, rondingen hebben en bloederig zijn. Alles? Een correctie is hier wel op zijn plaats: bijna alles. LucasArts en Traveller Tales maakten furore met het eerste deel van LEGO Star Wars. Hippe gele mannetjes uit het LEGO universum, gecombineerd met lightsabers uit de Star Wars wereld. Een grote dosis humor erbij en de bedrijven hadden een geweldig concept in handen, wat bovendien uitgewerkt werd tot een geweldige game. In het hele heelal was er nog maar één game die blokkerig mocht zijn: LEGO Star Wars.

Force forceert een vervolg

Nu, één jaar later komt men met een vervolg. Niet alleen de thuisconsoles worden aangedaan, ook de handhelds krijgen een versie van LEGO Star Wars II. Normaal gesproken zijn DS-versies van consolegames prullenbakkenvoer, maar dit spelletje zou de uitzondering op de regel moeten zijn. De liefde voor zowel LEGO als Star Wars is groot bij de makers, dat proef je tijdens het spelen. Helaas is de liefde voor de portemonnee nét iets groter, vandaar dat er een hoop (onnodige) foutjes in de game geslopen zijn. Of is het de Force die mijn mannetjes plotseling laat verdwijnen?

Foutje bedankt!

Zoals gezegd in de vorige alinea stapelen de fouten zich in hoog tempo op. Zo zat ik in een spannend gevecht. Lasers zoemden langs mijn hoofd en het typische lightsabergeluid drong mijn oren binnen. Vreemd genoeg ontbraken de vloertegels en het plafond. Ik zat tussen glimmende muren en een groot witte vlak boven en onder me. Plotsklaps zag ik drie hoofden van stormtroopers zweven, terwijl ik alleen een lightsaber bestuurde. De heer Skywalker was zeker even naar het toilet geslopen en had zijn lichtgevend zwaardje betoverd met de Force.

Schijnbaar kan R2-D2 nooit níet vervelend zijn. In de films bleef de roestbak piepen en in de DS-game irriteert het apparaat nog verder. Artoo en Jedi Master Popa moesten samen een puzzeltje oplossen. Helaas bestuurde de niet al te sterk ontwikkelde computer R2-D2 en ik de Jedi. Normaal gesproken loopt het computergestuurde personage netjes achter je aan, maar R2-D2 wilde voor de verandering een heldenrol spelen. De droid reed een drijfzandbak in, jammer genoeg. Als een personage sterft waar jij niet de controle over hebt, dan wordt hij/zij/het opnieuw ingeladen op het speelveld. Vreemd genoeg werd R2-D2 de hele tijd boven het drijfzand gezet. Vervelend, want moertjes en boutjes kunnen niet tegen vochtige zandkorrels. Hierdoor bleef R2-D2 uit elkaar vallen, waardoor ik gedwongen was het level opnieuw op te starten.

Dat de game er prachtig uitziet kan niemand ontkennen, zelfs R2-D2 zie ik graag. De blokkerige rondingen van Leia zagen er nog nooit zo mooi uit (op de Nintendo DS). Amaze Entertainment heeft de sfeer van de consoleversies prima overgezet naar dit deel. Helaas gooien de foutjes roet in het eten. Vooral als er veel mannetjes in beeld verschijnen gaat het mis. Ook als er veel reflecteereffecten op het scherm getoverd worden. Het ziet er weliswaar prachtig uit, maar de actie wordt hierdoor vertraagd met een paar secondes. Voor de zekerheid keek ik even op de mooie speldoos. ‘LEGO Star Wars II: The Original Trilogy’. “Hmm… Geen Matrix, maar wel een onbedoelde variant op bullettime? Dit moet ik mijn lieve lezers melden,” krabbelde ik enthousiast, doch teleurgesteld, in mijn notitieboekje.