Ridge Racer DS

Door Chris van der Lee op 12 Mei 2005, Impressie

Touch Screen

De eerste verrassing was voor vele mensen niet het uitstel naar 6 juni in Europa, terwijl alle andere werelddelen de game al bij de release hadden, maar dat NST, een groot bedrijf van Nintendo die onder andere voor Metroid Prime heeft gezorgd, moest meehelpen om een port te maken. Dat ze niet alleen maar op hun verwende Amerikaanse krent hebben gezeten blijkt uit een paar toevoegingen.

Dat het niet om de origineelste toevoegingen gaat, wordt wel duidelijk als je ook de andere Nintendo 64 ports bestudeerd die nu in de winkels liggen. Ze hebben allemaal de analoge stick gewisseld voor het Touch Screen. Kijk maar naar de twee eerder genoemde release titels Rayman DS en Super Mario 64 DS.

Ook in juni wordt deze “hype” opgevolgd, zoals je kunt zien op de screens. Op het onderste scherm zie je een stuurtje die je door middel van je stylus, of je thumbstrap als een… stuur kan gebruiken.

Dit was een goed idee van Namco en NST, maar helaas pakt dit nog niet goed uit. Volgens vele testers werkt de besturing nog niet goed. Als je normaal wilt rijden zal je niet raar opkijken als je heen en weer slingert als een gemiddelde zelfmoordterrorist. Tenminste, dat is bij de demo versie het geval. Of de echte versie ook deze slechte besturing bevat moeten we maar afwachten.

Oude Koeien

Nou begin ik al een game af te zeiken in het eerste stukje, maar zo gemakkelijk kunnen ze een topgame niet verprutsen, zeker niet als het gewoon een port is van een topgame.

Wat het origineel nou zo bijzonder maakte, was dat het gewoon een lekkere arcaderacer was waar het vooral om driften draaide. En die kwam je op dat moment steeds minder tegen, maar als het arcade is, is het nog niet per se goed, er zijn ook meer dingen nodig, zoals banen. En daar zat het toen, net als op de DS nu, zeker wel goed mee. Er waren in het echt maar 3 tracks, maar je kon steeds meer route’s unlocken en daarbij kon je de banen ook nog spiegelen en draaien, waardoor je niet hoefde te klagen over een gebrek aan variatie. Ook de DS versie is, vanzelfsprekend, gezegend met dezelfde variatie, je hebt nog steeds 3 banen, maar inclusief al die andere route’s kom je uit op meer dan twintig verschillende parkoersen! Er is dus genoeg te doen.

Daarnaast was het autovoer in Ridge Racer 64 ook een goede reden voor vele bladen om een hoog cijfer uit te delen. Na elke baan waar je het goud pakte kreeg je drie nieuwe wagens en zonder die vervoersmiddelen was het haast onmogelijk om het einde te bereiken in de game. De DS versie heeft daarvoor wat aardige toevoegingen gekregen, je kunt namelijk auto’s vrijspelen die op een gamefiguurtje lijkt. Je moet dus niet raar opkijken als er een Pac-Man auto en ook een kekke Mario bolide voorbij scheuren. Wat er allemaal nog meer inzit? Ontdek dat zelf maar lekker.

Ridge Racer: Hot Pursuit?

Als laatste hadden de vele redacteurs die Ridge Racer 64 testten meestal nog één argument waarom je de game moest kopen, dat waren de smooth graphics in de game. De auto’s en banen zagen er voor de N64 mooi gepolijst uit en van pop up had je geen last. Voor de DS hebben ze echter wat veranderingen aangebracht… in negatieve zin. Qua graphics lijkt het meer op Need For Speed: Hot Pursuit dan op Ridge Racer 64. Het ziet er erg pixelig uit en in de verte kijken is ook onbekend in Ridge Racer DS. Gelukkig hebben de twee developers nog wel wat tijd gekregen om het Europese deel wat te verbeteren, maar of ze die tijd daarvoor gaan gebruiken is nog maar de vraag.

Multiplayer

Stel, je hebt deze game al op de voorganger van de GameCube gespeeld, of je loopt helemaal niet warm voor racegames zoals deze, waarom zou je ‘m dan alsnog halen?

Vanwege de multiplayer natuurlijk! Het is NST en Namco gelukt om voor maximaal zes personen tegelijk plezier te regelen, met maar één cartdridge, via download play. Helaas kan je niet meer doen dan een standaard race tegen jouw vrienden. Maar als het de twee developers lukt om de framerate goed te krijgen kan het toch veel plezier opleveren. Hier bij DS-Gamer hopen we het in ieder geval wel, want het lijkt wel een droom om de beste van de zes te zijn, in plaats van de gebruikelijke twee of vier.