Yoshi Touch & Go

Door Lars Velthuis op 06 Mei 2005, Recensie

Multiplayer

Dan is er nog een multiplayer-modus. Je hoeft maar één gamecartidge te hebben en wanneer de verbinding er is, begint de draadloze strijd. Iemand speelt met Baby Mario en de ander met Baby Luigi. De bedoeling is om als eerste een afstand van 1000 yard af te leggen. Je moet wel oppassen voor vijanden en gaten, want wanneer je druk bezig bent op je tegenstander te letten, wil je je eigen schermpje nog wel eens vergeten… Maar dat terzake, je kunt je tegenstander bijvoorbeeld hinderen door extra grote stekelbeesten naar je tegenstander te sturen en het hem zo moeilijk maken. De potjes gaan best snel, maar de verslavingsfactor is erg hoog. ‘Nog een potje’ was een veelgehoorde kreet bij mij en mijn maten…

Over een superbaby, charme en muzikaal genot

Ik kom nog even terug op dat stukje van Super Baby Mario. Wanneer je dus 100 punten (door dus munten te pakken en vijanden te killen) hebt, neemt Baby Mario het roer over en mag Yoshi even rust nemen in zijn ei. Super Baby Mario gaat als een dolle stier tekeer en jij hoeft alleen maar een lange, vloeiende wolkenlijn te tekenen, want Super Baby Mario is net als wanneer hij, als hij flink wat jaren ouder is, een ster heeft gepakt: onoverwinnelijk! Je tekent een mooie lijn en geniet van de snelheid waarmee het kleine ventje door het level draaft. Goed voor de punten én de meters dus!

Grafisch is het spel niet bijzonder, maar wel charmant. Baby Mario en Yoshi zien er goed uit en er is best veel variatie in de werelden die je doorkruist. Toch, dit had ook wel op een Super Nintendo kunnen draaien en moet je ook geen verhaal verwachten, want die heeft het spel niet. Simpelweg scores halen, kijken hoe ver je kunt komen, daar komt het wel op neer. Dit wordt gelukkig gecompenseerd doordat je nooit weet in welk level je strandt, oftewel, geen level-opbouw is hetzelfde. Zo heb je een watergebied, passeer je mijnen en kom je in rotsachtige werelden. Het is steeds anders en dat maakt het leuk om terug te komen. Een leuke toevoeging is dat je het niet alleen met de groene Yoshi hoeft te doen; er zijn ook meerdere kleuren, die verschillen qua snelheid en ruimte voor eieren. Waar de groene Yoshi maar 20 eieren mee kan nemen, kan de blauwe Yoshi er 25. Natuurlijk zijn de beste Yoshi’s pas te vinden als je een flink eind op weg bent en zijn de stukjes van Super Baby Mario gewoon hartstikke leuk. Ook zijn de vijanden goed gemaakt en zijn er gelukkig wel verschillende vijanden, van Shy Guy’s tot (vervelende!) aapjes. Het ziet er allemaal behoorlijk zoetsappig uit, maar toch heeft het zijn charme. Uiteindelijk niet veel bijzonders, maar wat het heeft, is goed.

De muziek daarentegen is wel verrassend leuk en goed gecomponeerd. Er zitten enkele verslavende nummers tussen en het stemmetje van Baby Mario is simpelweg té zoet om er niet van te gaan glimlachen. Ook de groene dino maakt grappige geluidjes en de vijandjes zijn ook leuk gedaan. Superveel variatie is er niet tussen de muziekjes, maar sommige deuntjes gaan in je hoofd zitten, die er vervolgens nooit meer uit schijnen te komen…

Zuur

Ik besef me dat deze review redelijk positief is geschreven, dat het behoorlijk tegenstrijdig zal voelen als ik even lekker negatief ga doen en je zult inmiddels ook wel het cijfer hebben gezien die ik het spel geef. Onbegrip, verontwaardigend en meer; het zal ongetwijfeld in je opkomen. Omdat het spel geen doel heeft scoort hij lager dan verwacht? Say what!? En een doel had Tetris toch ook niet!? De game-industrie is echter veranderd. Men eist tegenwoordig steeds meer en meer en daarom kan ik me voorstellen dat mensen zich bekocht voelen na dik 40 euro te hebben betaald en ontdekken dat het niet is wat het lijkt wat het is. Ik weet niet hoe jullie er over denken, maar persoonlijk heb ik bij de game twee kanten ontdekt. De ene kant is fantastisch en laat me nog steeds elke dag genieten, de mindere kant is het gevoel dat er meer in had kunnen zitten. Zodoende heb ik de game misschien van te voren overschat en ben ik daardoor zo teleurgesteld, ondanks al die positieve berichten en dergelijke. Het mag gewoon niet, en ik kan je helemaal begrijpen wanneer je je bekocht voelt. Een Story-mode hoeft niet eens, maar maak dan zoiets als Yoshi's Island, of in ieder geval nog een paar missies ofzo... Yoshi's Island is nota bene dik 10 jaar oud en die SNES-klassieker heeft me meer kunnen boeien dan deze game. Dat zegt hopelijk genoeg. Nogmaals, het spel zelf is erg goed, maar ik verlang naar meer. Ik hoop dan ook van harte dat Nintendo mij nu keihard afstraft door er een geweldig vervolg tegenaan te gooien, waar ik Baby Mario en Baby Luigi door vele werelden heen moet slepen, waar ik vijanden wegtik en waar ik grote eindbazen trotseer… Kom op Nintendo, maak me weer gelukkig en zorg voor een vervolg waarbij ik eindelijk dat woordje ‘killer-app’ uit de kast mag halen. Voorlopig zal het nog niet zo zijn en daarmee wil ik deze review afsluiten, met een aardig, maar een niet voldaan gevoel.