Final Fantasy III

Door Jimmy Driesen op 04 Juli 2007, Recensie

Wat ooit begon als de laatste hoop van een ontwikkelaar in nood is ondertussen uitgegroeid tot één van de grootste RPG-franchises in gameland: Square-Enix' Final Fantasy. De RPG werd zò gesmaakt door het publiek dat we inmiddels deel twaalf voorbij hebben zien komen en dat Square-Enix alweer een nieuw deel in de planning heeft staan. Terwijl vele fans op die dertiende Final Fantasy wachten, wordt de DS verblijd met onder andere Final Fantasy XII Revenant Wings en Chocobo Tales, twee spin-offs van de franchise.

Maar Square-Enix wil de klassieke Final Fantasy's ook naar het nieuwe publiek van de DS brengen, dat is immers een mooie kennismaking met de reeks voor nieuwelingen. Daarom werkte de Japanse grootmacht de afgelopen maanden, in samenwerking met Matrix Software, aan de remake van Final Fantasy III. Het resultaat: een prachtige game op audiovisueel vlak maar die wat gameplay betreft vrij verouderd aanvoelt.

Wondermooi

Wanneer je de game start, probeert het spel je al meteen in een juiste stemming te brengen met een prachtig CG-filmpje. Ook de muziek die je tijdens dit filmpje hoort is werkelijk geniaal. Maar ach, hoe kan dat ook anders, niemand minder dan het muzikale meesterbrein Nobuo Uematsu zorgde wederom voor de muziek in deze Final Fantasy. Deze positieve lijn wordt (gelukkig) verder getrokken in de game zelf.

De game begint wanneer het hoofdpersonage Luneth pardoes in een duistere grot valt. Waarom, hoe en wanneer weet je op dit moment nog niet, dus ga je als speler, samen met Luneth, de geheimzinnige grot verkennen. Maar volgens de traditie mag je er donder op zeggen dat dit niet zo'n makkelijke klus zal zijn: om de x-aantal stappen die je als Luneth in de grot zet zullen er vijanden opduiken die je proberen tegen te houden. De klassieke RPG-stijl is dus bewaard gebleven. Ook de manier van vechten is nog steeds hetzelfde als de traditionele RPG's. Dat betekent dat je telkens weer jouw beurt moet afwachten vooraleer je kan aanvallen, verdedigen of magie gebruiken. Eenmaal jij je keuze gemaakt hebt, is het weer aan de vijand om eens flink tegen je personage te beuken. Turn-based gevechten dus, iets waar je van moet houden.

Eenmaal je de gangen van de grot volledig hebt doorzocht en her en der schatten hebt opgepikt (die vaak erg handig zijn in je verdere avontuur, denk maar aan gezondheidsitems), kom je eindelijk meer te weten over je lot in het spel. Jij bent namelijk door een magisch kristal uitgekozen om de wereld van het kwaad te redden. Jij moet de balans op aarde herstellen door de andere kristallen op te sporen, die door een reusachtige aardbeving in de aarde zijn verdwenen. Enkel dan zal de wereld terugkeren naar haar vroegere vredige staat.

Zodra je teruggekeerd bent naar de begane grond kan je verschillende stadjes bezoeken op zoek naar tips omtrent je volgende locatie. Hier komt Square-Enix' gebruikte 3D-engine erg goed tot zijn recht. De huisjes, bomen, personages en details in het decor zien er prima uit op het DS-schermpje. Dat geldt trouwens ook voor de gevechtsscènes, die ook prima voor ogen verschijnen. Qua geluid zit het in-game ook meer dan snor: de deuntjes van Uematsu zorgen voor een fijne fantasievolle sfeer. Om nog maar te zwijgen van het vrolijke Chocobo-nummer, dat ook in Final Fantasy III opduikt.

Jobhoppen

Naarmate je meer steden bezoekt en verhaalevenementen plaats vinden, wordt je party uitgebreid met nieuwe personages, meerbepaald Arc, Refia en Ingus. Deze personages kan je, na een aantal uurtjes in de game doorgebracht te hebben, een eigen job toekennen. Iets dat indertijd trouwens revolutionair was, nu min of meer standaard. Desalniettemin is het handig, want zo kan je je vechters op verschillende vlakken laten ontwikkelen. De keuze ligt geheel aan jouw zijde: wil je dat Refia beter wordt in het gebruiken van genezende magie, wil je dat Luneth een stoere Warrior wordt of heb je graag Ingus als Dark Mage in je team?

Als je denkt dat je keuzes veel invloed hebben op het spelverloop, kan ik je al meteen zeggen dat dat niet zo is. Ik heb slechts zelden meegemaakt dat de game me aanraadde om bijvoorbeeld een Scholar in mijn team te stoppen, 'omdat dat wel eens handig zou kunnen zijn'. Lees: een dungeon komt eraan en je hebt in een klein aantal gevechten nood aan de speciale krachten van het Scholar-type. Verder is het enige voordeel aan een uitgebalanceerd team wat jobs betreft de aanvals- en verdedigings kracht van je team.

Zo had ik het gevoel dat mijn party vrij gebalanceerd was: met een White Mage en een Red Mage (deze is zowel bedreven in witte als zwarte magie én kan ook nog eens met wapens omgaan), één Black Mage en één Warrior-type bleek ik meer dan genoeg te hebben om het gros van de gevechten makkelijk aan te kunnen. Kan je jouw 'perfecte team' maar niet vinden? Geen nood, experimenteren met de verschillende beroepen kan steeds. Je bent vrij om je personages op elk moment van de game een nieuw beroep toe te kennen, maar dat betekent wel dat je gekozen held(en) een aantal gevechten minder zullen presteren: de stats worden namelijk voor een aantal gevechten verlaagd. Eenmaal je genoeg gevechten doorlopen hebt, worden de stats weer normaal en kan je op normale wijze verder vechten.