Super Mario Galaxy

Door Mike Dobbe op 26 November 2007, Recensie

Nintendo staat bekend om de hoge kwaliteit van haar games, maar de laatste tijd had ik een lichte twijfeling of de Japanse uitgever het nog wel in zich had. Gelukkig maakten Twilight Princess en naar mijn mening ook vooral Super Paper Mario een heleboel goed. Tóch misten ook die games naar mijn idee nog een klein beetje van dat hele speciale Nintendo-sausje, wat het allemaal nóg beter dan perfect maakt. Het is te vergelijken met de bekende kers op die overheerlijke taart, wat het geheel dus helemaal compleet maakt. Met Super Mario Galaxy hoopte ik dat gevoel weer te krijgen, maar stiekem had ik de hoop al opgegeven.

Echter, bij het opstarten van het spel, nadat alles helemaal klaar was gezet (lamellen dicht, telefoon uit, drinken en eten nabij, en zéker geen irritante broertjes die de lol komen bederven) kwam het gevoel vrijwel direct weer terug. Net zoals met Super Mario 64 het geval was. De stem van Charles Martinet klonk weer als vanouds uit de boxen van de televisie: Super Mario Galaxy! Op dát moment was ik alweer helemaal in de fantasie-wereld van Nintendo en Shigeru Miyamoto gezogen en stond ik aan het begin van misschien wel het allerbeste avontuur wat ik ooit met Mario heb beleefd.

Heeft hij zijn les nog niet geleerd?

Super Mario Galaxy speelt zich voornamelijk af - sorry, dit moet er toch echt even bij - in de ruimte. Hoe Mario daar überhaupt terecht komt is natuurlijk niet heel moeilijk te bedenken. Zijn eeuwenoude rivaal King Bowser heeft het na ruim 20 jaar nog steeds niet geleerd. Wederom zit hij achter een afschuwelijke ontvoering van Princess Peach. Als Mario door de prinses wordt uitgenodigd bij haar kasteel om het Sterrenstof Festival te vieren, lijkt alles in eerste instantie helemaal in orde en spat de vreugde van alle Toads en look-a-like Toads er vanaf. Dan, plotseling, verschijnen er allerlei luchtschepen met aan de masten wapperende vlaggen met het hoofd van Bowser erop. Peach wordt met kasteel en al mee in de lucht genomen, de ruimte in.

En Mario? Die wordt weggeblazen door één van de slaafjes van Bowser. Hopelijk rekent onze held nu eindelijk voor eens en altijd af met die maffe draak. Het avontuur kan in ieder geval beginnen!

It's-a-me!

Je wordt in Super Mario Galaxy vrij snel aan het werk gezet, nog voordat het verhaal is begonnen. Je moet wellicht even wennen aan de camera - niet al te onbelangrijk bij een platformer - die toch iets anders reageert dan in Sunshine of Super Mario 64, maar daar heb je niet lang voor nodig. Het allereerste wat écht opvalt is de omgeving! Misschien dat je The Legend of Zelda: Twilight Princess of Metroid Prime 3: Corruption er al mooi uit vindt zien, maar toch denk ik persoonlijk dat Galaxy daar nog een stapje overheen doet. Alles ziet er heerlijk zuiver uit. De 3D-omgevingen zelf, de characters en ook de lucht, de sterren, doen je mond laten openvallen. Ook Mario zelf ziet er een stukken beter uit dan ooit tevoren (als ik dat mag zeggen dan).

Echter is wat hierboven beschreven staat nog maar het topje van de ijsberg. Later in het spel zal je nog verschillende keren het beeld even stil laten staan om van de prachtige omgevingen, ergens in de ruimte, te genieten. Door zulke mooie grafische beelden kan je jezelf maar al te goed inleven in deze fictieve Mario-werelden. Nu zijn omgevingen misschien niet hoofdzaak in een game als deze, maar ik weet zeker dat bijna alle bezoekers van WiiGamer dit als een lekker pluspunt zullen zien. Ook de vijanden zien er goed verzorgd uit. Goomba's hebben een kleine metamorfose ondergaan, net zoals de Chain Chomps, maar ook nieuwe vijanden - en dat zijn er nogal wat - zien er goed uit.

Er is ook nog iets anders wat al heel snel gaat opvallen. Al vrijwel direct krijg je te maken met geweldige 'klassieke' Mario-muziek, al dan niet een beetje ge-remixed. Dit wordt afgewisseld met nieuwe deuntjes, welke ein-de-lijk, net zoals je dat gewend bent van een goede game, blijven hangen in je hoofd en die je na een tijdje dus ook aan het neuriën bent. Koji Kondo, de man achter de de over de hele wereld bekende Mario en Zelda-deuntjes, is tegenwoordig wellicht wat meer naar de achtergrond geschoven, maar wat ben ik toch blij dat zijn naam bij de credits weer voorkomt. Overigens moet opgemerkt worden dat Galaxy de allereerste Mario-game is waarbij de muziek is georchestreerd. En dat is dus méér dan goed uitgepakt, getuigende de fantastische muziek in een level als Gusty Garden Galaxy.

Dan het derde en laatste belangrijke puntje waar je ook vanaf de eerste seconde mee te maken krijgt: de besturing met de Wii Remote en Nunchuk. Eventjes was ik bang dat dit helemaal verkeerd uit zou pakken, maar het tegendeel is waar. Veel bekende moves van Sunshine en Mario 64 keren terug (jammerlijk genoeg niet het slaan en schoppen). Het is waar dat je moet wennen aan de besturing, maar na een korte tijd spelen zal menig gamer dit wel onder de knie moeten krijgen. Je bestuurt Mario gewoon weer met de ouderwetse control stick en je laat hem springen met de grootste knop op de afstandsbediening. Klinkt niet nieuw! Maar het leuke is dat je ook vanaf een afstand dingen kan oppikken door de Wii Remote erop te richten.

Star Bits, bijvoorbeeld! Dit zijn kleine stukjes ster die je, door ze te voeren aan baby-sterretjes, verder brengen in het spel. Daarnaast kun je ze op vijanden afvuren met de B-knop. Oké, klinkt niet helemaal Mario-achtig, dat is het ook niet, maar dit zit absoluut niet in de weg en komt soms heel goed uit! Wat dat betreft is de besturing dus nieuw, maar oud tegelijk en vooral heel erg nauwkeurig!