The Conduit

Gamers verzuchtten zich al lange tijd zich over het gebrek van een goede, exclusieve first-person shooter op de Wii. High Voltage Software tracht daar verandering in te brengen met The Conduit, een game die dan ook flink gehyped is. Was dat terecht?
In The Conduit speel je als Michael Ford, een agent in dienst van Trust. Deze organisatie claimt de Verenigde Staten te verdedigen en versterken, maar al snel blijkt er iets niet in de haak te zitten. Een ware invasie van Washington D.C. door aliens genaamd de Drudge is het gevolg. Wie heeft de taak dit alles op te lossen? Juist, dat ben jij. Van een origineel verhaal is dus geen sprake, maar een first-person shooter heeft dat ook niet per definitie nodig. Als de rest maar in orde is...

Terugkeer van de Spreader

In totaal bestaat de singleplayer-campagne van The Conduit uit een schamele negen missies, die in een uurtje of zes wel uit te spelen zijn op de standaard moeilijkheidsgraad. De missies zijn niet echt gevarieerd; grotendeels loop je simpelweg van punt A naar punt B en ondertussen knal je alles kapot wat je tegen komt. Zie dit echter niet direct als een nadeel; het is dan wel lineair en oppervlakkig, maar blijft wél vermakelijk. Ook wordt het niet echt repetitief, maar dat komt meer door de lengte van het spel. De muziek en geluidseffecten zijn in orde, maar niet echt memorabel. Waar The Conduit meer in uitblinkt zijn de graphics. Hoewel de kartelrandjes nog altijd zichtbaar zijn en sommige omgevingen aan de kale kant zijn, bevat de game wel een aantal mooie speciale effecten die we niet gewend zijn op de Wii. Bovendien zijn de vijanden en wapens erg gedetailleerd.

Nu ik het toch over de wapens heb... Het wapenarsenaal is zeer uitgebreid. De wapens zijn ingedeeld in drie categorieën: Human, Drudge en Trust. De menselijke wapens zijn vrij normaal; denk hierbij aan een standaard shotgun of mitrailleur. Een ander verhaal zijn de wapens van de Drudge. Deze wapens zijn vaak half-organisch of echt levend. Tot slot zijn er nog de wapens van de Trust. Dit zijn experimentele, hypermoderne wapens die er menselijk uitzien maar futuristische functies hebben. Zo heb je bijvoorbeeld een shotgun die drie shells in verschillende richtingen tegelijk schiet, net als de Spreader uit de klassieke arcadegame Contra. Het experimenteren met de mogelijkheden van de verschillende wapens is erg leuk en zorgt meteen voor wat meer variatie in de voor de rest vrij standaard schietactie.

Dan is er nog de ASE, een apparaat waarmee je verborgen schakelaars, berichten en wapenkasten kunt onthullen. Soms is het verplicht dit te doen om bijvoorbeeld gesloten deuren te kunnen openen, maar het is optioneel om op zoek te gaan naar verborgen berichten en geheime wapenkasten. Zelf voelde ik hier niet echt een neiging toe, maar de die-hard speler kan dit als een mooi excuus gebruiken om de campagne nog een keer door te spelen, iets wat ook de in-game achievements je proberen te laten doen. Je hebt er in principe niets aan, maar de echte liefhebber wil ze natuurlijk allemaal unlocken. Bepaalde vereisten om deze achievements te 'unlocken' zijn het vermoorden van een x aantal vijanden en het vinden van alle verborgen berichten.

De single-player kan kort samengevat worden met de volgende zin: vermakelijk, maar nergens echt indrukwekkend danwel vernieuwend. Dat is jammer, maar FPS-liefhebbers kunnen zich zeker minstens één playthrough met The Conduit vermaken.

Échte mannen...

Van groot belang gedurende de gameplay, zowel off- als online, zijn natuurlijk de controls. Naast de graphics en de online gameplay was dit hét punt waarop High Voltage Software hun game profileerde. Achteraf blijkt dat zeker terecht. Praktisch alles is volledig naar wens aan te passen, én er zijn standaardprofielen voor de spelers die liever snel klaar zijn. Het mooie is dat dit op ieder moment kan, dus ook tijdens de gameplay zelf. Zo kun je direct testen of de aangepaste bediening het gewenste resultaat oplevert.

Eigenlijk is er slechts één klein punt van kritiek te maken op de besturing. Dat is het feit dat je, nadat je een wapen afgevuurd hebt, niet direct kan herladen. Er zit een lichte vertraging in voordat je het wapen kan herladen, waardoor je de herlaadknop automatisch een paar keer in gaat drukken voordat het echt lukt. Dit klinkt erger dan het is, maar het blijft een beetje jammer.

Verder is er een lock-on functie (vergelijkbaar met bijvoorbeeld Metroid Prime) ingebouwd voor de beginnende speler. Zelf gebruikte ik deze functie nooit, maar helaas kan de lock óók in de online multiplayer worden gebruikt. Zo zul je zien dat je soms ingemaakt wordt alleen maar omdat de vijand jezelf gelocked heeft in zijn vizier, terwijl jij zelf niet van die functie gebruik maakt. Oneerlijk, maar diep van binnen weet je dat échte mannen natuurlijk geen gebruik maken van zo'n functie. Ook wist ik nog vaak in de hogere regionen van het scorebord te belanden, maar het blijft jammer dat High Voltage de functie niet heeft uitgeschakeld voor de multiplayer. Oh ja, de multiplayer... het derde en laatste punt waarop The Conduit zich onderscheidt van andere Wii-games!

Lolspeak noch schreeuwende dertienjarigen

Online kunnen tot 12 spelers tegelijk het tegen elkaar opnemen. Alle standaard gamemodi zijn aanwezig: denk hierbij aan Last Man Standing (iedere speler heeft een bepaald aantal levens, wie het langst overleeft wint), Deathmatch en Team Deathmatch. Ook is er een mode genaamd ASE-hunting, waarin alle spelers jagen op de persoon die op dat moment toevallig de ASE in handen heeft. Niet al teveel bijzonders dus, maar zoals eerder gezegd is een simpele doch lekkere zeker FPS welkom op de Wii.

Helaas zijn er ook wat nadelen. Zo duurt matchmaking af en toe veel te lang of kun je te maken krijgen met een verbindingsfout, waardoor je weer opnieuw kan beginnen. Als je eenmaal in een potje zit is het ook nog maar te hopen dat je niet al teveel last hebt van lag. Een enkele keer is het zo erg dat het praktisch onspeelbaar is, maar over het algemeen is de gameplay vrij soepel. Een beetje lag is er altijd, maar daar ondervind je nauwelijks last van. Een klein punt van irritatie is dat iedere keer als je sterft (en dat gebeurt regelmatig gezien het hoge speltempo), je je hand op de grond moet zien ploffen. Bovendien kun je gedurende deze dood-animatie het scorebord niet oproepen, iets wat veel spelers juist meteen zouden willen doen als ze worden ingemaakt.

Gelukkig is The Conduit online grotendeels geslaagd. Als je eenmaal in een goede game zit, kun je heftige en vermakelijke actie verwachten. Voor het potje begint kan iedere speler stemmen op welke mode, map en met welke wapens gespeeld moet worden. Het volk is dus aan de macht. Door kills te maken en potjes te winnen verdien je overigens ook ervaring, waarmee je in ranks kunt groeien. Andere spelers kunnen aan je icoontje zien welke rank je bent, dus je e-penis kan zeker in grootte toenemen, wat de herspeelbaarheid verlengt.

Wat bijzonder is aan online gamen op de Wii is het feit dat het zo rustig is. Er is geen chatvenster waarin spelers elkaar constant uitschelden of andere onzin brazelen, noch hoor je dertienjarigen aan de andere kant krijsen als ze weer eens verslagen worden. WiiSpeak wordt overigens wel ondersteund, maar werkt alleen met spelers uit je vriendenlijst. Een vrij nutteloze toevoeging dus, gezien bijna niemand dat ding bezit. En de kans dat je vrienden het bezitten is nog kleiner... Het gebrek aan een chat- of spraakfunctie zorgt wel voor minder teamwork, maar dat is eerder te wijten aan Nintendo's online service dan aan The Conduit. Met een andere vervelende mededeling wil ik dit stukje afsluiten: de game bevat geen enkele split-screen mode. Een gemiste kans!

Conclusie: 7.5
Concluderend kan worden gesteld dat The Conduit een geslaagde FPS is - voor Wii-begrippen. De game blijft achter vergeleken met toppers van andere gamesystemen, maar Wii-eigenaren hebben nu wel (eindelijk!) een vermakelijke, exclusieve FPS met een online multiplayer die lang gespeeld kan worden.