Harry Potter & de Halfbloed Prins

Over Harry’s vorige game waren we gematigd enthousiast. Als het verhalende aspect totaal anders (lees: gewoon goed) was aangepakt, was Harry Potter en de Orde van de Feniks een puike game geweest. Misschien dat Electronic Arts het met dit vervolg wel goed heeft aangepakt? Je zou toch denken dat ze net als Harry, Ron en Hermelien er elk jaar weer wat bij leren.
(Jullie begrijpen dat wij de PlayStation 3-versie van Harry Potter en de Halfbloed Prins hebben gespeeld. Niet? Wacht even… Murmelio! Deze spreuk zorg ervoor dat omstanders ons niet horen wanneer wij roddelen over Electronic Arts. Begrijp ons niet verkeerd, ze geven de laatste tijd toffe games uit, maar ze hadden helaas geen Wii-exemplaren van Harry’s avontuur. Gelukkig bood een naburig speeldgoedwinkeltje uitkomst. Na een korte speelsessie, compleet met WiiMote en Nunchuck, kwamen we erachter dat de Wii-versie nog een tikkeltje leuker is om te spelen. Die kekke afstandsbediening is echt een extensie van Harry’s toverstok. Dat de game dan iets minder mooi oogt, is geen probleem. Harry vinden we namelijk niet meteen de knapste jongeman op aarde. )

Helaas niet. Het is haast tranentrekkend om te zien hoe fnuikend het verhaal wordt verteld. Waar de tovenaarsleerlingen cursussen Toverdranken en Verweer tegen de Zwarte Kunsten volgen, volgt Electronic Arts een serie lessen met ‘hoe tover ik een briljant verhaal om in een onnavolgbaar relaas?’ Gefeliciteerd jongens, jullie zijn met een 10+ geslaagd.

De Harry Potter-leek begrijpt namelijk helemaal niets van deze game. Het begint met een flauw vormgegeven scène tussen drie raadselachtige tovenaars die een Onbreekbare Eed afleggen. ‘Breek je belofte en je sterft.’ Een uiterst spannend begin, verhaaltechnisch gezien, en briljant uitgevoerd in het zesde boek van schrijfster J.K. Rowling, maar Electronic Arts weet er een lachwekkend ‘filmpje’ van te maken. Zoals gezegd: de leek zal tijdens het begin de bui al zien hangen, de controller neer moeten leggen en toch het dikke boek lezen, om deze game enigszins te kunnen volgen.

Dat is nog maar het begin, letterlijk en figuurlijk. Later zullen leerlingen en docenten met namen en termen slingeren, waarvan de leek helemaal geen snars van zal begrijpen. ‘Mensen van de SVP weten wel hoe dat moet,’ antwoord Harry op een spreukvraag van zijn beste vriend Ron. Mensen zonder enige Potter-kennis weten niet eens wat dat is, SVP. S'il vous plaît? Südtiroler Volkspartei? Schat van Popa? Ook niet? Strijders van Perkamentus? Bingo.

Wellicht zeuren we te veel. Harry Potter en de Halfbloed Prins is in eerste instantie gemaakt voor de fans. Deze zullen totaal geen moeite hebben met het volgen van het verhaal, ook al zullen ze vol frustratie de tergende dialogen en tenenkrommende filmpjes volgen. Hoe geweldig Rowling de jeugd kon beroeren met haar woorden, zo verpest de ontwikkelaar datzelfde verhaal in een handomdraai. Of, toepasselijker: met een achteloos zwiepje verandert men het meeslepende verhaal van het origineel in een stinkende aangekoekte toverketel vol met beschimmelde Smekkies in Alle Smaken.

Laten we simpelweg accepteren dat deze game enkel voor fans begrijpbaar is en dat zij de doelgroep zijn van deze videogame. Is het dan wel een aanschaf waard? Stiekem wel. Het enorme terrein van Zweinstein is namelijk wederom perfect overgezet naar een virtuele wereld. Zei ik enorm? Het is gigantisch. Zo nu en dan moet je wel op de ‘select’-knop drukken, zodat Haast Onthoofde Henk je de weg kan wijzen. Handig voor de kleintjes of de haastige Harry’s onder ons. Al zal in het begin iedereen van de diensten van Henk gebruikmaken, want Zweinstein is groot. Excuses: kolossaal, natuurlijk.
Je vindt er geheime gangen, toverende kinderen (die helaas allemaal weer verdacht veel op elkaar lijken; zeker allemaal incest, met die ‘bloedzuivere’ tovenaars), verzamelobjecten en mooie uitzichten over het Engelse landschap. Genoeg te doen en te zien.
Na een paar minuten ben je natuurlijk al dat turen naar de Britse bergen wel zat en ga je een toverdrankje brouwen in de kelders. Waarom niet? Het is namelijk een zeer vermakelijke minigame. Je gooit wat levertjes in een borrelende ketel, je roert wat, je verhit wat, je gooit een aantal kleurrijke flesjes leeg en klaar is Harry: je hebt een wisseldrank gemaakt! Helaas kun je al je toverdrankjes niet meenemen of gebruiken – dat zou pas écht next-gen zijn. Plezier maken, punten scoren en trofeeën winnen, dat is je doel.

Waar je overigens pas echt doelpunten kunt scoren – en waar de ontwikkelaar zelf weer punten mee scoort – is de toevoeging van zwerkbal. Hè, hè, dat was lang, lang geleden. Eindelijk stapt Harry weer op de bezem om achter de snaai aan te racen. In theorie houdt het in dat je slechts door ringen (in dit geval sterren) moet vliegen om aan snelheid te winnen, af en toe een beetje moet bijsturen en wanneer je het gouden balletje hebt bereikt, moet afwachten totdat Harry de snaai uit zichzelf vastgrijpt. Niet bijzonder lastig, maar best bijzonder geinig om te doen. Sowieso is het een zeer welkome afwisseling in de game. Al dat gesluip door zo’n stoffig kasteel gaat ook vervelen. Af en toe moet je de wind door je haren voelen en een blauwe plek tussen je billen ontwikkelen op een houten bezem om te genieten.

En alsof bezempijn niet voldoende is, kun je het ook nog opnemen tegen andere leerlingen in een echt tovenaarsduel. Door de beperkte spreuken die Harry kent (in deze game), begint zo’n duel snel saai te worden. Toch is het af en toe wel grappig om Zwadderaars alle hoeken van het kasteel te laten zien. En had ik al verteld dat Zweinstein buitengewoon omvangrijk is?
Overigens kun je ook duelleren met een vriend. Druk hem of haar een controller in de hand en zwaai met je stickjes om spreuken af te vuren. Op die manier kon EA alsnog ‘geschikt voor twee spelers’ op de hoes zetten. Overigens hoorde er wat anders staan: ‘Tien minuten lang geschikt voor twee spelers, daarna voldoet één speler weer, want de kans is groot dat één van de twee spelers het toverstokje neerlegt, aangezien het niet bijster interessant is om te doen’.

Maar ja, daar was geen ruimte voor op de hoes. Wel voor een 12+ notering, die ik persoonlijk in twijfel durf te trekken. Harry Potter en de Halfbloed Prins is veel te simpel voor dreuzels van boven de twaalf. Misschien is het eind iets te schokkend voor jonkies, vandaar die notering. Nee, ik verklap niets over de plotwending. Ja, ik weet dat je nieuwsgierig bent, maar als ik je iets mag aanraden: koop het zesde boek. Dan zul je weten waar ik op doel. Of kijk voor mijn part de film (15 juli in de bioscoop). Beloof me alleen één ding: als je het verhaal van de Halfbloed Prins nog niet kent, koop dan alsjeblieft niet deze videogame. Het tranentrekkende eind trekt alleen tranen door de dramatische vertelwijze. Beloof het me. Beloof het door middel van de… Onbreekbare Eed.

Conclusie: 7.0
Helaas geldt voor dit zesde schooljaar dezelfde conclusie als voor de vorige Potter-game: enkel geschikt voor mensen met een toverknobbel. Simpele dreuzels zullen helemaal niets begrijpen van deze videogame. ‘Sirius is dood,’ horen ze dan en ze vragen zich af waarom die bebrilde puber zich zo druk maakt om de dood van een huisdier. Huisdier? Stiekem hadden ze het, ondanks alle onwetendheid, toch nog een beetje bij het goede eind. Begrijp je wat ik bedoel? Zo ja, schaf deze game dan aan – of, beter nog, vis ‘m ooit uit de budgetbakken. Snap je er niets van en denk je dat je een domme dreuzel bent? Dan kloppen je vermoedens. Doe er wat aan: koop de boekenreeks. Snode plannen uitgevoerd.