Super Mario 64 DS

Klassiekers, Nintendo heeft er de kasten vol mee liggen. En dus hebben ze besloten er eentje uit te halen voor de launch van een nieuwe handheld. Super Mario 64 DS... meer dan een poort.
Super Mario 64 DS, een vreemde titel aangezien het niet op een 64 bits console wordt uitgebracht. Toch is het verklaarbaar. Super Mario 64 was zo'n tijdloze klassieker, eentje die niemand durfde aan te raken, en die het genre 3D platformen heeft neergezet en daarna naar mijn mening niet meer is overtroffen. Eentje die niemand durfde aan te raken... behalve Nintendo zelf. Want voor de release van de Nintendo DS werd het blik open getrokken en sproten er nieuwe ideeën uit de grond. Wederom is het Miyamoto gelukt een nieuwe standaard te zetten voor 3D platformen. De uitbreidingen zijn stuk voor stuk uniek, en zeer leuk om te doen. Nieuwe stukken in de levels schieten zelfs bij de mensen die het origineel kennen absoluut niet in het verkeerde keelgat. De aanpassingen zijn namelijk niet drastisch. Het maakt niet plotseling een perfect gebalanseerd level ongebalanseerd. Meestal fungeren die nieuwe stukken level namelijk als een excuus om er een nieuwe ster in te proppen. En ja, die nieuwe ster is zeer leuk om te halen.

Besturing

Één van de dingen die SM64 zo goed maakte was de perfecte besturing. De analoge stick voelde aan alsof je Mario zelf kon besturen zonder dat ding, je merkte de stick niet meer. Al met al zorgde dit voor een ware revolutie binnen de gameswereld. En opnieuw slaagt Nintendo erin dit te vertalen naar de DS. Hoewel het niet allemaal ja en amen is, "luisteren" Mario en zijn medespelers Wario, Luigi en Yoshi naar behoren. Het is niet zo feilloos als op de N64, dat dient gezegd te worden, maar irritant is het nimmer.
Om Mario (ik neem hem maar even als standaard) te besturen heb je twee keuzes; de D-Pad en het touch screen. Laten we beginnen met de D-Pad, deze is van de twee mijn persoonlijke favoriet, alhoewel je constant de Y knop ingedrukt dient te houden om te kunnen rennen, ergert dit mij in ieder geval niet, dat doe ik namelijk altijd al. Het springen en uitvoeren van lastige situaties is in dit geval stukken overzichtelijker dan met het touch screen.

Het Touch Screen werkt eigenlijk hetzelfde als de control stick. Beweeg de stylus (of thumb strap) verder van het midden van het touch screen en je gaat harder rennen. Nu lijkt dit de betere keuze aangezien dit preciezere controle biedt, helaas is niets minder waar. Het combineren van springen en het betere touch screen-werk is in mijn ogen te lastig. Alhoewel je de acties van de actie knoppen onder kan brengen bij de D-Pad, word plotseling de hele layout van de knoppen aangepast, en kan je de camera alleen nog maar draaien met het touch screen. Ook het crouchen en daarna springen (wat resulteerd in een verre sprong) is te lastig om uit te voeren. Al met al, jammer. Maar dit betekend niet dat het touch screen nutteloos is. Vaak genoeg zal je met het touch screen spelen om de preciezere dingen met de D-Pad te doen, je moet het zien als luxe.

Toevoegingen

Zoals bekend bevat deze game 150 in plaats van 120 sterren. Iets meer om te doen dus. Deze extra 30 sterren zijn meestal ondergebracht in de Castle's Secret Star sectie, waarvan je er in SM64 15 kon krijgen. Ook zit in elk level nog een extra ster, eentje die hier en daar de nodige skill vereist...

Nog een aanpassing ten opzichte van het origineel is het ontbreken van de metal en invincibility cap. Deze zijn vervangen door de nieuwe karakters in het spel. Wario, Luigi en Yoshi nemen de vaardigheden van de caps onder hun hoede. Wario kan Metal worden, en Luigi kan onzichtbaar worden. In de game zitten namelijk rode blokken waaruit een Power Flower komt. Pak deze op met Mario en hij word Balloon Mario, (bekend voor de fans van Mario games) pak hem op met Yoshi en hij kan gedurende een tijdje vuur spuwen. De andere twee worden dus metal of invisible.
Ook kan je in deze game de betere mini-games vrij spelen. Het zijn vooral high score spelletjes, en dat is natuurlijk leuk om te vergelijken met andere SM64DS spelers. De mini-games zijn allemaal best heel aangenaam. Misschien dat niet alles je bevalt, maar er zal zeker iets van je gaarding tussen zitten.

Om mini-games te unlocken dien je konijntjes te vangen. In SM64 zaten ze ook al, maar daar gaven ze een ster. In deze game krijg je een sleutel van de kledingkast van Prinses Peach, en dus toegang tot een nieuwe mini-game. Elk karakter heeft zijn eigen mini-games, die hij dient te vinden. Speel bijvoorbeeld met Mario en je komt een roze konijn tegen in een bepaalde ruimte, loop in diezelfde ruimte met Yoshi en je vind niks. Dit is een leuke toevoeging aangezien je nu het hele kasteel met iedereen door moet.

Karakters

Naast al die toevoegingen waren er dus nieuwe karakters. Die brengen niet alleen hun eigen specifieke special power mee, maar ook een aantal andere karakter trekjes. Zo is bijvoorbeeld Wario behoorlijk lomp, en springt hij lang niet zo hoog en beweegt lang niet zo snel als Mario. Echter, Wario is weer een stuk sterker waardoor hij speciale zwarte blokken kapot kan slaan. Geen van de andere karakters kan dit.

Yoshi is weer een sterk karakter in het betere springwerk. Hoewel hij niet zo hoog komt als Mario, komt hij wel stukken verder. Ook kan hij in zijn eigen stijl de tegenstanders opslikken, en verwerken tot een ei. Gooi dit ei stuk en je krijgt de muntjes die je anders ook had gekregen. Gooi dit ei tegen een tegenstander en automatisch zal het ei "homen" op andere tegenstanders, die allen in één keer worden verslagen, en als extra ook nog eens een dubbel aantal muntjes achter laten. Dit alles zorgt ervoor dat Yoshi mijn favoriet is in de game.

Luigi is als broer van Mario bijna identiek aan zijn broer. Als enige echt grote aanpassing is het lopen op water (wat volkomen nutteloos is) en het "lopen" in de lucht waardoor hij net een stukje verder kan komen dan Mario. Mario is eigenlijk in het springwerk onverslagen, hij is de enige die de zeer geliefde walljump kan, en dat zorgt ervoor dat hij ondanks de drie nieuwe karakters nog steeds onmisbaar is in de game.

Levels

De levels... wat zijn ze prachtig, nog steeds! Ze voelen aan als nieuw, misschien komt dat omdat het al zo lang geleden is dat ik de game voor het laatst heb gespeeld, of misschien komt het door het gedetailleerde en lichte schermpje van de DS. Hoe dan ook, ze zijn nog even origineel en staan nog steeds als een huis. De locaties van de sterren en de benodigde taken om ze te halen zijn stuk voor stuk uitdagend en plezierig. De compacte levels geven je een enorm gevoel van ruimte. Het klinkt vreemd, maar op één vierkante meter is meer te doen in deze game dan in de meeste games op een vierkante hectameter. Het zit volgepropt met revolutionaire ideeën, die voor de fans geweldig zijn om overnieuw te doen, en die voor de nieuwkomers ook als revolutionair zullen worden ervaren. Het toevoegen van nieuwe karakters helpt zeker mee om deze levels nog sterker naar voren te laten komen, hoewel ze hier en daar geniale stukjes ook wel eens verpesten met hun bijzondere sprong (Vooral Yoshi, aangezien die stukken verder komt dan de rest).

Tom's mening

Mario’s avontuur is en blijft een echte klassieker. De controls mogen dan niet zo perfect zijn als bij het origineel, na wat oefening doet het touch screen toch zeer goed zijn werk. En anders is er altijd de D-pad besturing nog. Ook voor iedereen die het origineel al heeft uitgespeeld blijft het leuk! De mini-games, nieuwe sterren en meerdere characters voegen genoeg toe aan de game. Een licht minpunt is helaas toch wel de multiplayer. Het beperkte aantal levels, waarin telkens het doel is om de ster te pakken en hem uit je tegenstander te schoppen, verveeld vrij snel. Helaas, maar gelukkig kan je altijd nog genoeg lol samen hebben door elkaars high scores te verbreken in de mini-games. De paar kleine minpuntjes mogen de pret niet drukken. Super Mario 64 was een must, en Mario 64 DS is net zo hard een must!

Jimmy's mening

Het origineel, Mario 64, speelde ik toen ik ongeveer 8 was. Nu, zo'n goeie 9 jaar na de release van Mario 64, speel ik de remake van één van de mooiste games uit mijn gamecarrière. Op de Nintendo 64 was deze game revolutionair, maar de DS versie is dit jammer genoeg niet echt meer. Nochtans is dit een top releasegame. Grafisch is de game ook erg mooi te noemen. Op de N64 was Mario vrij hoekig en had een geelachtig kleurtje, maar als je eenmaal bezig bent met de DS versie merk je al gauw dat Mario er mooier uitziet dan voorheen! Vond je het al een uitdaging om de 120 sterren te verzamelen in Mario 64? Maak je dan alvast maar nat voor het verzamelen van maar liefst 150 sterren. De besturing met het D-pad en touch-screen valt best wel mee, veel last zal je er niet zo vaak mee hebben. En dan hebben we nog de geweldige minigames die het touchscreen volledig benutten. Misschien betrap je je er wel op dat je meer met de minigames bezig bent dan Princess Peach te redden! 'Verslavend', dat zou de minigames in 1 woord moeten samenvatten. Het is een feit dat veel mensen deze game als launchgame kiezen, en terecht.

Conclusie: 8.5
Deze game is compleet. Het is een totaalplaatje. Het voelt als nieuw, en op sommige stukken ís het ook echt nieuw. De besturing is wat minder perfect dan in het origineel, maar nimmer, en dan ook echt nimmer, gooit het roet in het eten. Al met al is Super Mario 64 DS dus een must-have voor iedere DS bezitter.