Burnout Legends

DS-Gamer was absoluut niet te spreken over Need for Speed: Most Wanted. Nu krijgen we van dezelfde uitgever Burnout Legends. Is dit hét dan wel geworden?
Het is ronduit vervelend om je hersens in toom te houden als ze weer eens aan een bak met vier wielen eronder denken. Een uitlaat, een stuur, remblokjes, mooie leren bekleding, velgen en een mooie metallic blauwe kleur. Het kwijl druipt uit mijn mond als ik denk aan het asfalt wat er uitgeput bijligt als ik er over heen gescheurd ben. Met piepende banden dwing ik mijn grijze massa af te remmen met die vreemde gedachtes. Nog een jaartje en ik kan eindelijk in een auto stappen, ruim 365 nachtjes slapen nog, maarliefst 8760 uur! Vandaar dat Electronic Arts het nodig vond om de, door mijn honden gehate, postbode langs te sturen met een pakketje: Burnout Legends werd gesignaleerd op de deurmat!

Simulatiegame voor autorijden met drank op?

Burnout is een serie die nu al een aantal delen meedraait in de consolewereld. Hoe opzienbarend vet waren die crashes wel niet ten tijden van het eerste deel, dat op de Playstation 2, Xbox en Gamecube verscheen. Met opengesperde ogen bekeek ik mijn televisie, want wat zag dit alles er tof uit! Het speelde ook nog eens fantastisch, dus de dagen, weken, of zelfs maanden na de dag van de aanschaf was ik helemaal verliefd op het arcade racewerk van ontwikkelaar Criterion Software.

Met vlinders in mijn buik bespeelden mijn vingers de delen die na het legendarische eerste deel verschenen. Vandaar dat ik de rupsen al in mijn buik voelde krioelen, om uiteindelijk te veranderen in vlindertjes als ik de gamecard van Burnout Legends in mijn DS had gestopt. Helaas zijn de larven verdronken in mijn maagzuur, toen ik een virtueel autootje voor het eerst bestuurde. “Potjandorie, heeft de bestuurder soms een krat bier achter de kiezen?,” mompelde ik afkeurend na de ontmaagding qua draagbare Burnout ervaring. Het spel was volledig onbestuurbaar en ik vraag me af hoe het kwam dat mijn lak nog niet van de auto was verwijderd, aangezien ik overal létterlijk langs scheurde. Desondanks werd ik de onvervalste nummer één van de race. Hier klopt iets niet, bedacht het denkmechanisme in mijn hoofd.

Racen voor wiskundigen?

Mijn brein had het bij het juiste eind. Ik pakte het spel op en alles klopte, totdat de commentator verkondigde dat ik kon beginnen. De a-knop drukte ik eens voorzichtig in, en niet geheel tot mijn verbazing begon het bakkie met vier wielen vaart te maken. Plotseling mompelde ik met een glimlach: “waar hebben mijn perscollega’s het over, dit is toch typisch Burnout?”. Daar zag ik de eerste bocht aankomen. Voorzichtig ging mijn linkerduim richting de vierpuntdruktoets. Toen kwam de genadeklap, mijn auto stuurde voor geen meter.

Dit is geen arcade racegame, dit is een puzzelgame met wat typische race-invloeden. Wiskundige zullen hier vast van kunnen genieten, maar ik heb geen zin om in een racespel precies te berekenen wanneer ik ‘eventueel’ naar links of rechts kan gaan. Men heeft bij Electronic Arts zeker niet begrepen wat ze moesten doorgeven aan ontwikkelaar Visual Impact, of de ontwikkelaar had wat dollars in de oren, want hier is overduidelijk iets misgegaan. Waar is het snelheidsgevoel dat zo typerend is voor de Burnout games? De Nintendo DS is geen krachtpatser, maar waarom moeten de crashes zo deprimerend uitgewerkt worden? Nu zijn die twee punten nog niet het ergste, maar waar blijft het kwijl, de uitpuilende ogen en de glimlach op mijn gezicht als ik weer eens eerste ben geworden, waarna ik de volgende dagen last heb van kramp in mijn vingers? Eén bocht nam ik toen ik de game voor het eerst speelde, en mijn linker duim stuurde zichzelf automatisch richting de uitknop van de Nintendo DS. Zonde!

Burnout DS: De Slechtste?

Uit de vorige pagina blijkt wel dat mijn tevredenheidmeter zeer zeker niet tot de nok toe gevuld is. Hij is eerder leeggeroofd door Burnout Legends, want het spel is ver-schrik-ke-lijk! Electronic Arts concentreert zich meestal op het oppoetsen van de graphics en het geluid van de vorige versies, maar omdat dit het eerste Burnout deel op de DS is, moest het bedrijf het spel vanaf het nulpunt opbouwen. Dit hoort geen probleem te zijn, maar ontwikkelaar Visual Impact heeft alleen de graphics ‘aanschouwbaar’ weten te maken. Grafisch is het niet prachtig, maar het mag er allemaal wel zijn, voor DS begrippen tenminste.

Helaas wil de ontwikkelaar het bekende Burnout gevoel van de consoles exact overzetten op de handheld met de twee schermen, waardoor er veel fouten in het spel geslopen zijn. Zo is het welbekende snelheidsgevoel ver te zoeken (zelfs tijdens het ‘boosten’), komt het soms voor dat je door objecten heen rijdt, dat er onbedoeld een bord door je auto steekt en meer van dit soort vreemde fratsen. Misschien ligt het aan mij, maar ik wil helemaal geen fratsen tijdens het gamen, want dat scheelt mij een hoop woedeaanvallen.

De laatstgenoemde emotionele uitbarstingen kwamen het meest voor tijdens de zogehete takedowns. Dit betekent dat je jouw tegenstander hebt uitgeschakeld en dan zie je de crash van je tegenstander in beeld komen. Erg interessant natuurlijk, zo’n slowmotionherhaling van een crash, maar als we dan weer terugkeren naar de werkelijke race rijd je zelf dikwijls tegen een muurtje op. Het teruggaan naar de werkelijkheid is namelijk niet prettig gedaan door de ontwikkelaar. De omgevingen zien er overigens écht goed uit, maar daarmee is alles ongeveer gezegd. De versie op die welbekende Sony handheld ziet er vele malen beter uit, en, niet geheel onbelangrijk, speelt ook een stuk lekkerder. Dus ga je deze kerst op vakantie en je hebt de handheld van Nintendo én die van Sony, dan weet je wel welke Burnout versie je beter kan kopen.

Wat te doen?

Nu vraagt men zich zeker af of het spelen van de game mijn denkvermogen heeft aangetast, aangezien nu pas de verschillende modi aan bod zullen komen. Het is, naar mijn mening, belangrijk om éérst te weten dat de game onspeelbaar is, want dan zijn alle modes een aanslag op je gezondheid. Op het moment van schrijven staat het menu van Burnout Legends mijn bureau te versieren. Mijn ogen constateren de mogelijkheid om wereldtournee te selecteren, losstaand onderdeel (met daarin race, tijdrit, wegmisbruik, achtervolging en crash) te kiezen of een “lekker” potje te racen tegen maximaal vier van je vrienden.

De eerstgenoemde keuze is eigenlijk het échte spel. Hier kun je verschillende uitdagingen voltooien om zo meerdere auto’s te winnen. Er zijn vijf verschillende klassen (niveaus) om onder de duim te krijgen. Dit is natuurlijk een geweldige uitdaging, maar als er niemand met een pistool voor je neus staat dan is het af te raden om het te proberen. De losstaande onderdelen zijn gewoon dezelfde als die in het ‘wereldse onderdeel’, alleen dan apart. Overigens ben ik zeer teleurgesteld over het overzetten van mijn favoriete onderdeel van de console Burnout versies. Na al die potjes racen is het wel eens leuk om je auto virtueel in de prak te rijden, en daar is het onderdeel ‘crash’ voor gemaakt. Je rijdt met je auto volop andere auto’s, om zoveel mogelijk rekeningen opgestuurd te krijgen van boze slachtoffers. Helaas is deze modus helemaal niet leuk om te doen, maar dat past juist goed bij het totaal plaatje van de game… jammer genoeg. Waar de crashmode in de consoleversies wegen bevatte die drukbevolkt waren met auto's, heeft de DS versie hoogstens een auto of drie op het gemiddelde verkeersplein, wat het haast onmogelijk maakt om hoge resultaten te behalen.

So Long and Thanks for all the Fish!

Hopelijk hebben jullie genoten van de bovenstaande tekst, want het was geen pretje om te schrijven. Dit spel is gewoonweg niet leuk om te doen, zelfs voor de fans is het een ramp. Het geluid is vreselijk en de achtergrondmuziekjes veroorzaakten vreemd oorletsel bij de ikpersoon van deze recensie. De game zit zo vol met bugs, dat ik mij afvraag of een insectenverdelger de game weer leuk kan maken.

Wat wil Electronic Arts eigenlijk bereiken met deze game, een soort van ‘best of’ van de Burnout reeks? Of zit dat Burnout 2: Point of Impact artwork er voor de grap in? Ik vind het niet om te lachen, dit is een game om van te huilen. Voor ik wil afsluiten moet ik negatieve reacties over deze recensie de grond in boren, want jullie vragen je vast en zeker af waar de bespreking van het onderste aanraakscherm is gebleven. Inderdaad, die is er niet, want Visual Impact heeft alleen een onduidelijk kaartje en wat metertjes op het onderste scherm weten te toveren. Mijn stylus bleef zelfs acht uurtjes lang in mijn Nintendo DS zitten. Nu zijn jullie weer helemaal voorzien qua Burnout Legends recensies. Adieu, ik ga de vrolijk gekleurde banen van Mario Kart DS opzoeken.

Conclusie: 3.0
Voor de duidelijkheid: DS-Gamer en ik zijn zeker niet anti-EA. Het is juist zo dat wij over het algemeen wel kunnen genieten van hun spelletjes, maar Burnout behoort niet tot de ‘genietbare’ games van het bedrijf. Het spel is niet snel, wel onbestuurbaar, bevat vreselijke levels, ongemotiveerde auto’s en saaie modi. Visual Impact heeft hier absoluut een hoogtepunt te pakken, want nooit eerder wist een racespel een 3.0 te halen op DS-Gamer. Wat verwacht Electronic Arts nu zelf, als je in een spel artwork van Burnout 2: Point of Impact plaatst, dan zetten wij bij DS-Gamer toch echt vraagtekens achter de ‘zogenaamde’ bloed, zweet en tranen die in dit spel zouden zitten. Zonde van je tijd Visual Impact, dit is rotzooi! Komt deze game toch in je kerstsok of ligt dit spel te pronken onder je kerstboom? Treuzel niet, bel je advocaat en klaag die oude baardmans aan!