Yoshi Touch & Go

Geen game maakt nog op alle fronten gebruik van de mogelijkheden die de Nintendo DS biedt. Het touchscreen en de microfoon worden bij sommige spellen wel gebruikt, maar nog geen game gebruikt álle mogelijkheden van de DS. Of nee, wacht, dat spel bestaat toch wel. En ze noemden het Yoshi Touch & Go.

In één vloeiende lijn

De DS ligt in de winkels. Twijfels over welke game je nu moest aanschaffen. Ging je voor het krankzinnige Wario Ware Touched! of voor het (grotendeels) klassieke Super Mario 64 DS? Of puzzel je liever en zat je in een dilemma door Polarium, Zoo Keeper en Mr. Driller Drill Spirits? De meeste mensen zullen dit probleem begrijpen. Echt vernieuwende gameplay is er (nog) niet. Echter, Yoshi Touch & Go maakt op vrijwel alle fronten gebruik van de vele mogelijkheden die de Nintendo DS biedt. Maar vonden wij het ook wat?

Laat ik eerst eens kijken naar wat het spel te bieden heeft. Ik word verwelkomd met een vrolijk muziekje en ik zie maar… 2 gamemodi staan! Mijn hart springt op, maar nadat ik goed gekeken heb, kom ik erachter dat er nóg twee modes (Challenge & Time Trial) bijkomen, maar die moeten eerst unlocked worden. So far, so good, de modi waarmee je begint zijn Score Attack en Marathon. Marathon vereist weinig uitleg, het is simpelweg eerst goed landen en daarna lopen tot je een ons weegt, oftewel zo ver mogelijk proberen te komen. Bij Score Attack is het je doel om Baby Mario, die uit de zak van de ooievaar is gevallen, goed naar beneden te leiden en hem uiteindelijk op de rug van Yoshi terug brengt naar de ooievaar. Het is simpel, maar wel doeltreffend. Je volgt een verticaalgaand level, en jouw doel is om Baby Mario om vijandjes heen te leiden. Hoe doe je dit? Door wolkjes te tekenen op het touchscreen! Echter, het blijkt best lastig te zijn om Baby Mario in een vloeiende lijn naar beneden te krijgen. Je trekt strepen en Baby Mario gaat door die strepen een kant op en je moet hem dus slim om vijandjes heen zien te krijgen. Gelukkig kun je fout getekende wolkjes weg blazen! Door in de microfoon van de DS te blazen, vliegen de wolkjes weg en gaat Baby Mario een stukje omhoog. Zo kun je tactisch muntjes verzamelen. Je begint met drie ballonnetjes en wanneer je geraakt wordt, verlies je een ballon. Je mag dus maar drie keer geraakt worden, anders ontvoert Kamek het arme baby’tje en geloof me; het ziet er zoetig uit, maar het vereist dus wel degelijk tactiek om hem beneden te krijgen. Baby Mario is gelukkig niet kansloos; onderweg kan hij munten verzamelen en wanneer je een vijandje omcirkelt, wordt hij een munt in een soort bel en wanneer je deze op het goede moment (als de bel en Baby Mario op één verticale lijn zitten) loslaat, krijgt Baby Mario dus ook muntjes. Met honderd munten wordt hij namelijk datgene waarin hij later zo goed wordt; Super Baby Mario!

Touch ánd go!

Vijandjes die je met een soepel rondje kunt veranderen in een nietszeggende bel, dat klinkt wel erg makkelijk, niet? Echter, je wordt op alle fronten geacht waakzaam te zijn. Komen er vijanden van het onderste scherm naar het bovenste scherm, of andersom? Ga ik wel de goede weg? Hoeveel munten en ballonnen heb ik nog? Het wordt nog mooier wanneer je landt. Baby Mario komt na zo’n 1000 meter vast te zitten in een boom en zijn ballonnen knappen. Gelukkig is die goedgehumeurde dino daar en met een snelle duik vangt hij Baby Mario op. Het kindje bedankt Yoshi en dan begint pas het echte werk. Waar je met het vallen verticaal ging, ga je nu horizontaal. Je bestuurt Yoshi eigenlijk niet zelf. Je kunt hem zijn trappelsprong laten doen en hem eieren laten gooien, maar verder loopt het beestje geprogrammeerd op een en hetzelfde tempo. Dus hij loopt ook over gaten en vijanden, zonder dat hij enig benul heeft! Gelukkig kun je door al lijnen trekkend nieuwe wolkjes laten ontstaan en Yoshi erover heen te laten lopen. “Zo wordt het wel heel gemakkelijk”, dacht ik aanvankelijk. Immers, je tekent gewoon lijnen over vijandjes heen en doordat zij niet door de wolken heen kunnen, kun jij het level makkelijk uitlopen.

Echter, het slimme van Score Attack is dat je de vijanden wel kúnt ontlopen, maar dan waarschijnlijk een slechte score haalt. Je moet namelijk de vijanden afschieten met je eieren en zoveel mogelijk muntjes proberen te pakken! Door een korte tik op het touchscreen gooit Yoshi in een strakke lijn vijanden uit de lucht en soms ook meerdere achter elkaar! De regel die namelijk geldt, is dat je elke vijand met steeds een nieuw ei uit de lucht gooit, niet goed aantelt. Je moet meerdere vijanden proberen kapot te maken met één, enkel eitje, want dé manier om je score flink wat op te krikken is het maken van combo’s! Echter, dit is nog lastiger dan het verticale stuk met Baby Mario aan drie ballonnen, want nu ga je horizontaal en moet je op meerdere zaken tegelijk letten. Hoeveel eieren heb ik nog? Zie ik ergens fruitstukken om weer nieuwe eieren te krijgen? Vijanden op het bovenste of onderste scherm? Heb ik de wolken wel goed getekend? Wordt het niet eens tijd om wat wolkjes weg te blazen? Zaken die allemaal gaan spelen. De vijanden zijn gelukkig op meerdere manieren te vernietigen. Zo kun je met eieren op ze gooien, ze fijn stampen of rondjes erom heen te tekenen en zo een bel gevuld met muntjes naar Yoshi toe te slepen. Door meerdere malen op Yoshi te tikken doet hij vaker achter elkaar een trappelsprong, handig dus als je boven een ravijn hangt en je geen wolkjes hebt getekend. Het meesterlijke van dit allemaal is dat je enkel het touchscreen gebruikt en Yoshi en zijn omgeving op zoveel manieren kunt gebruiken. Geen knoppen zijn nodig, enkel en alleen met een stylus waan je je door Yoshi’s Island. Tot zo ver geen vuiltje aan de lucht.

Multiplayer

Dan is er nog een multiplayer-modus. Je hoeft maar één gamecartidge te hebben en wanneer de verbinding er is, begint de draadloze strijd. Iemand speelt met Baby Mario en de ander met Baby Luigi. De bedoeling is om als eerste een afstand van 1000 yard af te leggen. Je moet wel oppassen voor vijanden en gaten, want wanneer je druk bezig bent op je tegenstander te letten, wil je je eigen schermpje nog wel eens vergeten… Maar dat terzake, je kunt je tegenstander bijvoorbeeld hinderen door extra grote stekelbeesten naar je tegenstander te sturen en het hem zo moeilijk maken. De potjes gaan best snel, maar de verslavingsfactor is erg hoog. ‘Nog een potje’ was een veelgehoorde kreet bij mij en mijn maten…

Over een superbaby, charme en muzikaal genot

Ik kom nog even terug op dat stukje van Super Baby Mario. Wanneer je dus 100 punten (door dus munten te pakken en vijanden te killen) hebt, neemt Baby Mario het roer over en mag Yoshi even rust nemen in zijn ei. Super Baby Mario gaat als een dolle stier tekeer en jij hoeft alleen maar een lange, vloeiende wolkenlijn te tekenen, want Super Baby Mario is net als wanneer hij, als hij flink wat jaren ouder is, een ster heeft gepakt: onoverwinnelijk! Je tekent een mooie lijn en geniet van de snelheid waarmee het kleine ventje door het level draaft. Goed voor de punten én de meters dus!

Grafisch is het spel niet bijzonder, maar wel charmant. Baby Mario en Yoshi zien er goed uit en er is best veel variatie in de werelden die je doorkruist. Toch, dit had ook wel op een Super Nintendo kunnen draaien en moet je ook geen verhaal verwachten, want die heeft het spel niet. Simpelweg scores halen, kijken hoe ver je kunt komen, daar komt het wel op neer. Dit wordt gelukkig gecompenseerd doordat je nooit weet in welk level je strandt, oftewel, geen level-opbouw is hetzelfde. Zo heb je een watergebied, passeer je mijnen en kom je in rotsachtige werelden. Het is steeds anders en dat maakt het leuk om terug te komen. Een leuke toevoeging is dat je het niet alleen met de groene Yoshi hoeft te doen; er zijn ook meerdere kleuren, die verschillen qua snelheid en ruimte voor eieren. Waar de groene Yoshi maar 20 eieren mee kan nemen, kan de blauwe Yoshi er 25. Natuurlijk zijn de beste Yoshi’s pas te vinden als je een flink eind op weg bent en zijn de stukjes van Super Baby Mario gewoon hartstikke leuk. Ook zijn de vijanden goed gemaakt en zijn er gelukkig wel verschillende vijanden, van Shy Guy’s tot (vervelende!) aapjes. Het ziet er allemaal behoorlijk zoetsappig uit, maar toch heeft het zijn charme. Uiteindelijk niet veel bijzonders, maar wat het heeft, is goed.

De muziek daarentegen is wel verrassend leuk en goed gecomponeerd. Er zitten enkele verslavende nummers tussen en het stemmetje van Baby Mario is simpelweg té zoet om er niet van te gaan glimlachen. Ook de groene dino maakt grappige geluidjes en de vijandjes zijn ook leuk gedaan. Superveel variatie is er niet tussen de muziekjes, maar sommige deuntjes gaan in je hoofd zitten, die er vervolgens nooit meer uit schijnen te komen…

Zuur

Ik besef me dat deze review redelijk positief is geschreven, dat het behoorlijk tegenstrijdig zal voelen als ik even lekker negatief ga doen en je zult inmiddels ook wel het cijfer hebben gezien die ik het spel geef. Onbegrip, verontwaardigend en meer; het zal ongetwijfeld in je opkomen. Omdat het spel geen doel heeft scoort hij lager dan verwacht? Say what!? En een doel had Tetris toch ook niet!? De game-industrie is echter veranderd. Men eist tegenwoordig steeds meer en meer en daarom kan ik me voorstellen dat mensen zich bekocht voelen na dik 40 euro te hebben betaald en ontdekken dat het niet is wat het lijkt wat het is. Ik weet niet hoe jullie er over denken, maar persoonlijk heb ik bij de game twee kanten ontdekt. De ene kant is fantastisch en laat me nog steeds elke dag genieten, de mindere kant is het gevoel dat er meer in had kunnen zitten. Zodoende heb ik de game misschien van te voren overschat en ben ik daardoor zo teleurgesteld, ondanks al die positieve berichten en dergelijke. Het mag gewoon niet, en ik kan je helemaal begrijpen wanneer je je bekocht voelt. Een Story-mode hoeft niet eens, maar maak dan zoiets als Yoshi's Island, of in ieder geval nog een paar missies ofzo... Yoshi's Island is nota bene dik 10 jaar oud en die SNES-klassieker heeft me meer kunnen boeien dan deze game. Dat zegt hopelijk genoeg. Nogmaals, het spel zelf is erg goed, maar ik verlang naar meer. Ik hoop dan ook van harte dat Nintendo mij nu keihard afstraft door er een geweldig vervolg tegenaan te gooien, waar ik Baby Mario en Baby Luigi door vele werelden heen moet slepen, waar ik vijanden wegtik en waar ik grote eindbazen trotseer… Kom op Nintendo, maak me weer gelukkig en zorg voor een vervolg waarbij ik eindelijk dat woordje ‘killer-app’ uit de kast mag halen. Voorlopig zal het nog niet zo zijn en daarmee wil ik deze review afsluiten, met een aardig, maar een niet voldaan gevoel.

Conclusie: 7.0
Een game waarin de multiplayer ouderwets verslavend is en zeer leuk om te doen, waarin het op het muzikale vlak genieten geblazen (letterlijk én figuurlijk!) is, door de stemmetjes en de geluiden en een game waarin de graphics simpel zijn, maar ze je ongetwijfeld zullen charmeren. Het klopt gewoon, het past op dit kinderlijke eiland. Waar Wario Ware Touched! mij, na alle minigames gespeeld te hebben, ging vervelen, pak ik Touch & Go regelmatig op om even rustig weg te dromen op Yoshi’s eiland. Maar dat neemt niet weg dat er meer in had gezeten. Het cijfer had makkelijk meer punten kunnen scoren als er wat meer aandacht aan was besteed. Ik wil echte levels, ik wil in een helikopter kunnen veranderen en ik wil grote eindbazen bevechten. Het kon allemaal in die SNES-topper, Yoshi's Island. Ik zou zo graag willen dat ik de game een lekker hoog punt kon geven, dat ik helemaal in de wolken was met mijn nieuwste aanwinst, dat ik trots over straat liep en 'Yoshi!' kon schreeuwen… Maar nee. De potentie was er zeker, maar het voelt niet aan als een echte ‘game.’ Moet je de game dan gelijk vergeten? Nee, het heeft wel een frisse gameplay en zal voor de meeste gamers een leuke game als tussendoortje zijn. Maar Nintendo heeft allang bewezen met Yoshi’s Island een goede Yoshi-game te kunnen maken. Blijven er vier woorden, zeven lettergrepen en enentwintig letters, over: ‘Waarom nou niet, Nintendo?’ De realiteit? Ja, die is soms hard. Heel hard.