The Urbz: Sims in the City

Het duurde even, maar hij is er toch gekomen: de review van The Urbz Sims in the City. Een klassieker of een prullenmand kandidaat?
Jazeker dames en heren, mijn excuses want het duurde even, maar ik moest de game uitermate goed inspecteren om in deze twee pagina’s The Urbz Sims in the City te analyseren. Een duizendtal woorden verder mag ik de game met een onvoldoende waarderen. Want dit spel is wack, alles behalve hightech, één groot pleziergebrek én vergelijkbaar met een enorm duur shirt met een gigantische olievlek. Gek! Zijn plek? Natuurlijk de DS-Gamer prullenmand, want The Urbz: Sims in the City stinkt als een paar oksels zonder Rexona deodorant.

Stefan Popa in de game?!

Misschien dat je het nog niet had gemerkt, maar mijn introductie van deze recensie was dus als een leuk “hip” stukje bedoeld. Wellicht dat ik de spijker compleet missloeg, maar dat zal mijn imago niet te veel aantasten. Iets wat ik niet erg vind, maar mijn alter-ego P.O.P.A zou dat wel erg vinden. Dan heb ik het natuurlijk over de virtuele meneer Popa, die ik in mijn The Urbz Sims in the City spelcassette heb gestopt. Volledig naar mijn smaak liep er een Stefan Popa te wandelen door de “gevaarlijke” straten van Miniopolis. Jazeker, dat is de naam van het wereldje waar je dit keer in moet ronddwalen om verschillende doelen met succes te bereiken. Nu moet je voordat je de straten van Miniopolis gaat bezoeken, een mannetje of vrouwtje aanmaken. Persoonlijk heb ik mezelf maar gewoon nagebouwd, want dan voel ik me meer betrokken bij het spel. Wellicht dat je die uitgebreide bouwopties van de Sims 2 op de thuiscomputer wel kent. Daar moet je dus helemaal níet aan gaan denken als je de Nintendo DS met The Urbz Sims in the City aanzet. Wordt het een man of geef je jouw urb liever een vrouwelijk geslacht? Wil je liever een kleurtje van Brainpower of ga je toch voor de huidskleur van Ali B of Brace? Maak nog even een keuze tussen vijf verschillende haarstijlen en een boel kleurtjes voor je nieuwste kapsel. Je uiterlijk is af, maar de kleren ontbreken natuurlijk nog!

Kies uit zes verschillende stijlen van je shirt en geef daarna de verschillende delen een leuk kleurtje. Dan nog een broek (of rok) en een paar kekke schoentjes. Dan heb je jouw “unieke” urb gecreëerd. Hier moet je dus gedurende de game mee spelen. Tussendoor heb je wel de mogelijkheid om wat kleren aan te schaffen, als je jouw beginkleertjes zat begint te worden. Al lijkt het me ook niet veel respect afdwingen als je de hele tijd in dezelfde kleren de “gangsta” uithangt in dezelfde kleding. Erg bijzonder is het maken van je eigen personage niet, qua uiterlijk dan. Innerlijk vind ik het wel leuk gedaan door Griptonite Games. Je krijgt namelijk een vragenlijstje op je scherm. Geef eerlijk de antwoorden en je weet binnen de korste keren bij welke “gang” jij hoort. Artsies, Streeties, Nerdies of Richies. Je hoort het dan. Al zul je in de loop van het spel meer punten krijgen bij verschillende groepen. De bedoeling is natuurlijk om het spel wat unieker te maken door de uiterlijk- en innerlijkheden te mogen aanpassen, maar écht leuk is het er niet op geworden. Ik heb niet echt een uniek mannetje weten te maken, meer een standaard personage.

Xizzle for Shizzle

Het doel is helemaal niet moeilijk te verwoorden: zoek missies en ga de uitdaging aan om die missie te halen. Het is niet echt origineel, maar wat mij betreft hoeft dat helemaal niet. Als het maar leuk is! Helaas heeft Griptonite Games ook op dit vlak jammerlijk gefaald. De missies slaan vaak nergens op. Maak drie vrienden, verdien geld en geef het dan weg aan een vriend, breng drie dagen lunch naar een motorfreak, ga winkelen en zo kan ik nog wel even doorgaan. De echte uitdaging mist gewoon. De enige reden dat ik dit spel bleef spelen was gewoon deze twee pagina’s, die ik uiteraard wel vol moet krijgen met letters. Nu kon ik deze missies niet non-stop achter elkaar doorspelen. Stefan Popa moest namelijk ook nog eten en drinken, douchen, slapen, zitten, zijn “boodschap” doen, plezier hebben en natuurlijk het belangrijkste: slapen! Daarnaast is een leuk ingericht huis ook erg leuk voor mijn virtuele evenbeeld. Dat zijn dus de leuke invloeden van de geniale Sims games van meesterbrein Will Wright. Leuk is anders, maar het is toch een extra moeilijkheidsgraad van de game. Je kan nu niet snel alle missies doorlopen, want je moet ook rekening houden met de gevoelens van je Urb. Een ander doel is het verzamelen van Xizzle kralen. Deze kun je inruilen voor verscheidene dingen, variërend van upgrade punten tot enorme bedragen geld.

Geldklopperij?

Ik zal het maar meteen eerlijk zeggen: ik houd wel van de Sims games van Electronic Arts. Nu kun je The Urbz niet echt een typische game in deze serie noemen, want dat is het gewoonweg niet. Het is niet het standaard verhaal met je Sim, die je moet onderhouden, een huis bouwen en geld verdienen. Hoewel The Sims makkelijk op de Nintendo DS kan, vanwege het aanraakscherm, heeft EA wederom Griptonite Games ingeschakeld om een leuk spel te brouwen. Helaas is dit niet gelukt. Jammer, want ik had nog wel de goede hoop dat de mensen bij deze kleine studio wel wat leuks konden maken. Bijna twee jaar geleden speelde ik de Sims Erop Uit! voor de Gameboy Advance. Een hele leuke game met een boel onnodige fouten, maar toch kon ik er uitermate goed van genieten. Daardoor dacht ik dat dezelfde ontwikkelaar van The Urbz: Sims in the City wel iets leuks wist te brouwen. Dat hebben ze in zekere zin wel gedaan, maar het voldoet zeker niet aan mijn verwachtingen. Wellicht komt dat doordat de game een regelrechte overzetting is van de Gameboy Advance versie die nog in 2004 op de Europese markt verscheen.

Natuurlijk is de game niet precies hetzelfde, Electronic Arts wilde wel een lichte verandering hebben in de Dual Screen versie. Grafisch gezien is de game een héél klein beetje beter geworden. Qua geluid is er ook bijster weinig veranderd. De grote verandering zit hem in het tweede scherm van de Dual Screen, want die moet natuurlijk wel benut worden. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet tevreden ben over de touchscreen functies van de Nintendo DS versie. Met het onderste scherm kun je namelijk door de menuutjes navigeren, via een draaitafel wat totaal niet werkt. Als je de game zelf speelt, dan gebruik je het touchscreen om de kaart te bekijken, informatie over je Urb te zien, opties aan te klikken, doelen te bekijken en om je objecten te bekijken die je mee hebt genomen. Tevens kun je jouw stylus gebruiken in een achttal minigames, al is dat niet echt het vermelden waard, want de minigames zijn alles behalve leuk Helaas moet je ze wel doen, want zo wordt er geld verdiend in de game. Nu ben ik niet de klant die in elke game voor de Nintendo DS een touchscreen functie wil hebben. Ze mogen van mij best een game zonder touchscreen functies bouwen. Dit was dan ook veel slimmer geweest bij The Urbz, want het aanraakscherm heeft de game juist verpest, in plaats van beter gemaakt. Verder heb je in deze versie van de serie een “unieke” locatie, waar overigens weinig te beleven valt, en je hebt de mogelijkheid om vijf virtuele huisdieren te kopen. Exclusief? Ja! Leuk? Helemaal niet! Dit lijkt meer op geldklopperij van Electronic Arts. Amper ontwikkelingskosten, amper ontwikkelingstijd, amper reclame maken aangezien iedereen de Sims kent en dan heb je zo een boel geld op je rekeningnummer staan! Slim hoor, die Canadezen van tegenwoordig…

Ehm.. iets positiefs?

Eigenlijk is het niet makkelijk om iets positiefs te vinden in alles wat ik tot nu toe heb geschreven over The Urbz: Sims in the City. Nu heb ik een klein blokje gereserveerd voor een paar positieve punten. Zo vind ik de gesprekken met allemaal karakters in de game wél leuk om te voeren. Hoewel ik daar zelf nogal van opkijk, want de gesprekken zijn eigenlijk te standaard. Gewoon een paar standaard regeltjes die je kan selecteren met je stylus. Het is eigenlijk best leuk… voor een paar keer dan. Verder vind ik het gekozen camerastandpunt een hele goede keuze. Hierdoor komen de graphics beter uit de “hoek”. Het besturen van je Urb is ook goed gedaan door Griptonite Games. Geen geknoei met je stylus, gewoon lekker standaard met de D-pad en de andere knoppen van de Dual Screen. De exclusieve huisdieren zijn tevens leuk te noemen, hoewel ze amper wat bijdragen aan de game. Het allergrootste pluspunt is de lengte van de game. Eerlijk is eerlijk: deze game duurt lang! Daarnaast hebben Electronic Arts en Griptonite Games er nog eens een extra gebied ingevoegd. Daar zijn nog wat minigames te spelen en er zijn nog andere leuke dingen te doen, niet bijzonder, maar wel erg leuk. Nu heb ik ergens gelezen dat er een groeiende groep gamers is, de vrouwelijke gamers. Welke game staat op nummer één voor de vrouw? The Sims! Vandaar dat Electronic Arts verwacht dat deze game naar veel vrouwelijke gamers zal gaan. Nu heeft het Canadese bedrijf nog niet de steun toegezegd aan DS-Gamer, dus moest dit spel gekocht worden door “iemand”. Vandaar dat ik het laatste woord geef aan een familielid van me, Anouk, want door de flauwheden van EA moest zij weer eens die game kopen. Dan hebben lezers twee meningen, een mannelijke en een vrouwelijke mening!

Een vrouwelijke mening

Het Sims spel op de DS is voor mij niet een geslaagde uitgave. Er zijn wel goede punten aan het spel, maar het is een soort kopie geworden van de versie op de Gameboy Advance. Het ziet er bijna hetzelfde uit, dezelfde personen komen weer terug en de muziek is bijna hetzelfde. Je hebt wel een ongelooflijk uitgebreid spel erbij, als je dit spel koopt. Helaas niet voor mij, want ik liep al vrij snel vast. Je kunt bijvoorbeeld de opdrachten niet meer voltooien, aangezien je eerst andere opdrachten moest uitspelen. Ook heb je weinig aan het touchscreen want op het touchscreen staat alleen het menu. Lopen door de stad doe je gewoon met de knoppen. Dat vind ik jammer, want eigenlijk was het idee erg leuk, van het schermpje dat je aan kan raken en dan daarop reageert. Juist voor de Sims leek het me een geslaagde uitvinding, die DS, zodat je met je pennetje een mannetje kon bewegen. Helaas, ook dat is een tegenvaller van de ontwikkelaar. Al bij al is de game tóch verslavend en op korte termijn is het zelfs best grappig.

Conclusie: 5.0
Uiteraard meende ik het niet van dat laatste woord, want dat wil ik altijd hebben in mijn eigen recensie! De game is al schandalig duur, aangezien geen één winkel zich houdt aan de adviesprijzen van Nintendo. Griptonite Games heeft het lef gehad om de Gameboy Advance versie een extra schermpje te geven, tevens een schande. Nu durft Electronic Arts ook nog eens zo'n game uit te geven. Ze hebben lef hoor! Dan hebben wij bij DS-Gamer het lef om de game met een onvoldoende te beoordelen. Er zitten wat leuke dingen in de game, al moet je daar wel goed voor zoeken. Alleen al het feit dat je eigenlijk niets van die hele "straatreputatie" merkt, is al vreemd. Gelukkig lijken Electronic Arts en, wederom, Griptonite Games met The Sims 2 voor de Nintendo DS de betere kant uit te gaan.